روز بیستم اردیبهشت ماه ۸۸ یادداشتی در آفتاب یزد نوشتم که می دانستم در آن زمان ، نتیجه مستقیمی به دنبال نخواهد داشت اما گمان می کردم نگارش آن برای ثبت در تاریخ لازم است . موضوع آن یادداشت ، تأکید برآین نکته بود که عده ای از صاحب نفوذان نظامی ، سیاسی و رسانه ای حکومت ، تصمیم جدی گرفته اند کسی جز احمدی نژاد به عنوان رئیس جمهور دهم انتخاب نشود . پایان بخش یادداشت مورد نظر این جملات بود که اصولگرایانی که «قراراست با پیروزی آنها همه اهل ایمان دردنیا خوشحال شوند ظاهراً به هر زبانی که توانسته اند خاتمی ، موسوی و کروبی را مخاطب قرار داده اند تا بلکه آنها را از رقابت با احمدی نژاد منصرف نمایند و لذا اکنون مشخص نیست این بندگان خاص خدا با ، چه زبانی باید پیام خود را منتقل نمایند تا اصلاح طلبان با کناره گیری داوطل‫بانه ، آنطرفی ها را از برخی موضع گیری ها ، بی نیاز کنند.»

هنوز ساعاتی از ترزیع روزنامه نگذشته بود که تماس های اعتراض آمیز شروع شد ‫. معترضان بر این باور بودند که یادداشت من بسیار بدبینانه است و حکومت قادر نخواهد بود اراده خود برای سپردن مجدد ریاست جمهوری به احمد ی نژاد را بر مردم تحمیل کند ‫. البته من برای اثبات نظریه خود ، دلایل متعددی داشتم که بنا بر دلایلی نمی توانستم برای همگان توضیح دهم اما برای برخی دوستان از جمله یکی از روزنامه نگاران پیشکسوت که در خارج از کشور سکونت دارد و از طریقی امن با من تماس گرفته بود توضیح دادم که آقای خامنه ای در یکسال منتهی به انتخابات سخنانی مطرح کرده که نتیجه مسلم آن ، تبدیل انتخابات دهم ریاست جمهوری به رفراندوم «آری یا نه » در مورد رهبری است و او قطعاً اجازه خروجی « نه » از این رفراندوم را نخواهد داد. به هرحال انتخابات برگزار شد و همان نتیجه ای حاصل شد که سردار فیروز ابادی در بهمن ماه هشتاد وهفت ، آن را وعده داده بود . این ژنرال منحصر به فرد در سخنرانی که روزنامه های دهم بهمن ماه هشتاد وهفت آن را منتشر کردند گفته بود :«حالا‌ بعضی‌ها معتقدند این‌فاصله‌ای‌که‌گروه‌هایی‌از سیاستمداران بین‌دولت‌و مردم‌انداختند موفق‌بوده‌و توانسته‌اند نظر مردم‌را جلب‌کنند؛ بنابراین‌در این‌انتخابات‌ریاست‌‌جمهوری‌، می‌توانند یک‌ کاندیدای‌ ریاست‌جمهوری‌ جدید معرفی‌کنند و مساله‌احمدی‌نژاد را تمام‌ کنند. ولی‌این‌اتفاق‌نمی‌افتد،اشتباه‌می‌کنند‫» . با گذشت دو سال و چهار ماه از درج آن یادداشت در آفتاب یزد ، بار دیگر بحث انتخابات در شرایطی مطرح شده که اولا ً حاکمیت ایران ، در اوج رسوایی داخلی و خارجی قرار دارد و افزایش سوژه های جدید بدنامی ساز، سران حکومت را نگران نمی سازد و ثانیاً تجربه کودتای بیست ودوم خرداد ، انجام تقلب انتخاباتی را برای کودتاگران حاکم بر ایران ، اسان تر نموده است . ضمن آنکه در رأس نظام ، اراده جدی برای یکدست کردن بیشتر حاکمیت وجود دارد و برای اجرای آن ،برنامه ریزی های پُر هزینه انجام شده است .بر همین اساس ، از مدت ها پیش پیام هایی با زبان های گوناگون برای اصلاج طلبان سرشناس ارسال شده که خلاصه همه آنها ، اعلام مخالفت نظام با ‫« نقش آفرینی واقعی اصلاح طلبان در انتخابات ‫» می باشد. البته رفتار انحصار طلبانه حاکمیت در ماههای اخیر با آنچه که با همین هدف در سالهای گذشته و به ویژه انتخابات سال ۸۸ صورت گرفت یک تفاوت عمده دارد . در این دوره ، آقای خامنه ای شخصا وارد کارزار شده تا به خیال خود ، اصلاح طلبان را از عرصه سیاسی کشور حذف نماید. هفتم خرداد امسال ، او در دیدار نمایندگان مجلس ، ‫تکلیف خود بااصلاح طلبا ن‫- که قبلاً جناح چپ نامید ه می شدند روشن کرد . آقای خامنه ای در آن دیدار اظهار داشت ‫: « جریانی که اوایل انقلاب به جریان چپ مشهور بود و شعارهای خوبی می داد با وجود داشتن آدمهای با تقوا، از مراقبت و تقوای جمعی غافل شد و کار به جایی رسید که فتنه گران‫ ضد امام حسین (ع) و ضد اسلام و امام، به آنها تکیه کردند » ‫.این سخنان نشان داد که اقای خامنه ای در طراحی خود برای اینده ، هیچ جایگاهی برای اصلاح طلبان در نظر نگرفته و و در عین حال با طرح دیدگاه خود در سخنرانی عمومی ، به دو گروه پیغام فرستاده است . نخستین مخاطب اقای خامنه ای ، سران جبهه اصلاحات بودند تا خود را برای فعالیت های انتخاباتی به زحمت نیندازند وگروه دوم ، اصولگرایان ساده لوحی که بدون توجه به رفتار کینه توزانه رهبر جمهوری اسلامی در دو سال اخیر ، همچنان شعارهای فریب کارانه او در سالهای گذشته را باور دارند و بر لزوم حضور اصلاح طلبان در رقابت های سیاسی تأکید می نمایند . گروه دوم از مخاطبان ، بلافاصله پیام رهبر را دریافت کردند وبا تعریف گروهی جدید به نام « اصلاح طلبان خوب » نشان دادند که آنها نیز همانند رهبر ، تنها به اصلاح طلبانی می اندیشند که انتقادات و اعتراضات ایشان ، متوجه یکه تازی های ‫« رهبر غیر پاسخگو » نباشد. اما بخشی از اصلاح طلبان به دلایلی معلوم یا نا معلوم ، پیام رهبر در خصوص « لزوم ‫حذف اصلاح طلبان اصیل از حاکمیت » را دریافت نکردند . لذا بار دیگر عوامل و مزد بگیران رهبر به میدان آمدند تا با عباراتی شفاف و صریح ، خطبه های خود خواهانه و انحصار طلبانه اقای خامنه ای را « پا منبری »‌ کنند. اظهارات گستاخانه فرمانده کل سپاه در مورد آقای خاتمی که بلافاصله پس از تعیین شرایط شرکت در انتخابات توسط خاتمی بیان گردید در واقع بازتاب دهنده اعتراض رهبری به «احتمال فعال شدن عناصر اصلی جبهه اصلاحات در انتخابات » بود . پس از آنهم ، به صورت ناگهانی، تعدادی از ازندانیان سرشناس انتخاباتی که در مرخصی به سر می بردند به زندان فراخوانده شدند . اما ظاهراً زبان شفاف تری لازم بود تا « اصلاح طلبان ِ انتخابات محور » مقصود اصلی آقای خامنه ای را درک و میدان را برای رقابت « شبه اصلاح طلبانِ بی خطر » با ‫«اصولگرایان ولایت مدار » ترک نمایند . برای ارسال این پیام شفاف ، در یک روز ، دونشریه وزین که با رعایت احتیاطات لازم ، مواضع اصلاح طلبانه را مورد حمایت قرار می دادند توقیف شدند تا اصلاح طلبان بدانند شرایطی متفاوت نسبت به سالیان گذشته ، بر همه شئون کشور حاکم است . از جمله ، برخلاف همه ادوار پیشین که در آستانه انتخابات ، فضای سیاسی و مطبوعاتی کشور از گشایشی نسبی بر خوردار می شد در دوره اخیر ، تصمیم حاکمیت بر بسته تر کردن فضا و محدود تر نمودن نمادهای آزادی است .اقدام اخیر ، نشان می دهد حاکمیت کودتایی آقای خامنه ای تصمیم گرفته ، همه زبان ها را به کار بگیرد تا اصلاح طلبان بدانند« گرم کردن تنور انتخابات »با هدف بازگرداندن مشروعیت داخلی و خارجی به حکومت کودتا ، وظیفه همگانی است اما در این عرصه بخشی از آن جناح حق مشارکت دارند که هیچگاه انتقادات آنها متوجه رهبری و مزدوران مستقیم او نشده است. این اقدام ، اگر با آخرین تأکیدات رهبر درخصوص« جلوگیری از تبدیل انتخابات به یک چالش برای نظام » تحلیل شود بسیار پُر معنا و نشان دهنده « برنامه انتخاباتی حکومت »‌خواهد بود ‫.اکنون مایلم اصلاح طلبانی که هنوز نسبت به فریب کاری حکومت در موضوع انتخابات تردید دارند را مورد خطاب قرار دهم و سؤال بیست وهشت ماه پیش خود را با افزودن جملاتی از ایشان بپرسم که « حاکمیت با چه زبانی باید به شما بگوید که تصمیم انتخاباتی خود را گرفته وبه دنبال آنست که تنور انتخابات را از طریق مباحثاتی که توسط اصلاح طلبان سر شناس مطرح می شود گرم نماید»؟ حاکمیت ، برای طراحی و اجرای این فریب کاری خود ، توجیهات کافی دارد . از جمله اینکه زوال مشروعیت حکومت در داخل و خارج ، سران کودتا را به شدت محتاج نمایش پُر شور انتخاباتی نموده است . اما تا کنون برای بسیاری از تحلیل گران سیاسی آشکار نشده که اصرار برخی از اصلا ح طلبان برای سخن گفتن در خصوص انتخاباتی که مراحل اولیه آن با اظهار گردن کلفتی و در عین حال فریب کاری شروع شده ، چیست ؟ اگر حامیان شرکت در انتخابات ، برای این پرسش ، پاسخی دارند با اعلام عمومی آن می توانند از متهم شدن خود به هر نوع زد وبند برای تحقق آرزوی آقای خامنه ای جلو گیر ی کنند. بسیاری از مردم هم در ماههای اخیر به زبانهای گوناگون ، تعیین نسبت وابستگان به جنبش اصلاحی با تصمیمات « ولی غیر پاسخگو » را خواستار شده اند و اکنون مشخص نیست این تقاضا نیز باید با چه زبانی مطرح شود تا طرفداران شعار « پاسخگو بودن همه‌» خود را موظف به پاسخگویی نسبت به آن بدانند.. ‫

حمید غفرانی

در ۲۸ فروردین ۱۳۹۰، خبری بر روی تلکس خبر گزاری‌ها قرار گرفت که که فضای سیاسی کشور را در عرض چند روز به طور کلی‌عوض نمود. رئیس جمهور با عزل وزیر اطلاعات وقت، سرپرستی این وزارتخانه را بّر عهده گرفت. رهبر جمهوری اسلامی در واکنشی فوری به ابقای مجدد وزیر اطلاعات دستور داد و تمامی‌رسانه‌‌های نزدیک به وی از کیهان گرفته تا رسانه‌‌های وابسته به سپاه پاسداران، ارگان آیت الله مصباح یزدی و ائمه جمعه در اقدامی هماهنگ بر علیه رئیس دولت و اطرافیانش به تندی موضعگیری کردند چنانکه بفاصله چند روز، رئیس دولت دهم از “معجزه هزاره سوّم”، “رجایی دوّم”، “ذخیره خداوند” و “معتمد‌ترین رئیس جمهور نزد رهبر انقلاب” به فردی “ساده لوح”،” فریب خورده توسط جریانی انحرافی، بابی و فراماسونر”، “سحر شده توسط جمعی‌رمال و جنگیر” تبدیل شد.

در این مقاله ابتدا روند شکل گیری پدیده احمدی نژاد و خصوصیات فردی وی بررسی و چگونگی تشکیل جریان موسوم به انحرافی و دیدگاه‌های آنها مورد بحث قرارمیگیرد و تلاش خواهد شد تا ریشه‌های تاریخی اجتماعی جدید‌ترین شکاف داخل حاکمیت مورد بررسی قرار گیرد. در انتها پیامد‌های این شکاف جدی در آینده جمهوری اسلامی بر شمرده خواهد شد.

روند شکل گیری پدیده احمدی نژاد

احمدی نژاد

اکثر تحلیلگران، یک شبه پیمودن ره صد ساله توسط محمود احمدی نژاد، از فردی ناشناخته در سال ۱۳۸۱ تا تکیه زدن بر صندلی ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۴، را به برنامه ریزی و حمایتهای پنهان و آشکار بیت رهبری و سپاه پاسداران نسبت میدهند اما به گمان نویسنده این افسانه‌ای بیش نیست. برای فهم بهتر موضوع، باید به اوائل دهه هشتاد و کمی پیش از انتخابات شورای دوم شهربر گردیم. دورخیز احمدی نژاد برای ورود به کاخ ریاست جمهوری به اوائل دهه هشتاد و کمی پیش از انتخابات شورای دوم شهر باز میگردد. در این تاریخ احمدی‌نژاد و یاران نزدیکش، به جلسه سران جناح راست برای بررسی آرایش انتخاباتی این جناح دعوت شدند. در این جلسه به پیشنهاد امیر محبیان (مغز متفکر این گروه)، استراتژی حرکت با چراغ‌های خاموش مطرح شد. مطابق این استراتژی، به دلیل عدم اقبال مردمی به اعضا شاخص این جناح، پیشنهاد شد که افراد ناشناخته با راه اندازی تشکلهای جدید و بدون شناسنامه در انتخابات آتی، شرکت کنند. احمدی نژاد با راه اندازی گروه آبادگران ( پدر کلیه تشکلهای اصول گرای امروزی) مدیریت پروژه جدید را به عهده گرفت، پروژه ای که پیروزی گروه آبادگران در انتخابات شوراها و درنهایت شهردار شدن احمدی نژاد را در پی داشت. سران جناح راست حتی در خواب نمیدیدند که مدیریت چنین طرحی را به کسی سپرده اند که درعرض کمتر از ۴ سال، بر صندلی ریاست جمهوری تکیه و در کمتر از ۹ سال به دشمن شماره یک آنها تبدیل خواهد شد. از دید بزرگان جناح راست، استراتژی حرکت با چراغ‌های خاموش و به میدان آوردن افراد عموماً ناشناسی چون احمدی نژاد، راهکاری صرفاً موقتی بود تا وقتی که طرح بلندمدت آنها که همانا دلسردی عموم از اصلاح طلبان و جلب مجدد آرای آنان به این جناح به ثمر نشیند. اشتباه محاسبه آنها دست کم گرفتن جاه طلبیها و قابلیتهای فردی احمدی نژاد بود.

1-2- خصوصیات شخصی احمدی نژاد

- اعتماد به نفس زاید الوصفی دارد، برای خود ماُموریتی مقدس قائل بوده و در مورد نقش خود در این جهان به طرز خطرناکی دچار توهم میباشد. ادعاهایی از قبیل هاله نور، توطئه ربوده شدن و ترور توسط آمریکائی ها در سفر عراق، صف کشیدن سران کشورها برای ملاقات با وی، مدیریت امام زمان در جریان سخنرانی وی در دانشگاه کلمبیا، نامه نگاری به سران کشورها و داشتن برنامه برای مديريت جهان تنها گوشه ای از این توهمات میباشند.

- مدیری بسیار قاطع، مستبد، با جسارت و پیشبینی ناپذیر است و از سرعت عمل و انرژی بسیار بالایی برخوردار می‌‌باشد. به عنوان مثال، چه در زمان شهرداری و چه درزمان ریاست جمهوری، با تقسیم بندی افراد بر اساس میزان وفاداری آنها، به پاکسازی وسیع زیرمجموعه خود دست زد. قاطعیت وی تا حدی بود که حتی افراد سرشناسی چون داود دانش جعفری وزیر اقتصاد ( نزدیک به موتلفه و محسن رضایی )، مصطفی پور محمدی وزیر کشور ( از روحانیون بلند پایه )، طهماسب مظاهری ( رئیس بانک مرکزی ) و کاظم نجفی ( رئیس سازمان حساب رسی ) به جرم نوشتن نامه به رهبر جمهوری اسلامی و دور زدن کابینه به تیغ عزل گرفتار شدند . به عنوان نمونه دیگر میتوان به عزل وزرای ارشاد و اطلاعات ( صفار هرندی و محسنی اژه ای ) به دلیل حمایت از رهبری و در مخالفت با انتصاب رحیم مشایی به معاونت اول رئیس جمهوری و یا به برکناری منوچهر متکی ( وزیر خارجه و رئیس ستاد لاریجانی در انتخابات سال ۸۴ ) اشاره کرد که در نوع خود در تاریخ سی‌ساله جمهوری اسلامی بی‌سابقه بود.

- ذهنیتی دو قطبی دارد، افراد نزد وی به دوست یا دشمن تقسیم میشوند. به شدت پشت یاران نزدیک خود میایستد (خصلت مثبتی که وی را از خاتمی و هاشمی رفسنجانی متمایز میکند) اما، در تخریب رقبای خود، هیچ مرزاخلاقی نمیشناسد. ترکیب این ویژگی به همراه خصوصیاتی چون پیشبینی ناپذیری و جسارت بالا، وی را به دشمنی بسیار خطرناک برای رقبای سیاسی تبدیل میکند.

- مهارت زیاد در مدیریت کمپین انتخاباتی: محمود احمدی نژاد را میتوان در زمره بهترین “کمپینرهای” تاریخ معاصر به شمار آورد. درعلوم سیاسی استراتژی تبلیغات انتخاباتی به چهار فاز تجزيه و تحليل موقعيت طبقات اجتماعی، جستجو انتخاب طبقه هدف، تهيه ترکيب عناصرجلب طبقه هدف و در نهایت اداره فعاليت های انتخاباتی تقسیم میشود. در فازهای تجزيه و تحليل موقعيت طبقات اجتماعی و انتخاب طبقه هدف، احمدی نژاد، پایگاه اجتماعی خود را در میان طبقات محروم و حاشیه ایی انتخاب کرد. او به درستی‌دریافته بود که مطالبات آنها در مقایسه با طبقه متوسط بسیار محدود بوده و عموما معطوف به مسائل معیشتی می‌‌باشد اما به میدان آوردن آنها بر خلاف طبقه متوسط، بدلیل فقدان تشکل سیاسی، رسانه جمعی‌، سخنگو و تشکل سیاسی ، به سادگی امکان پذیر نیست. به عنوان مثال در انتخابات نهم، فرایند اداره فعاليت های انتخاباتی به منطور جلب طبقات محروم به دو بخش تقسیم شد. بخش اول، اقدامات عامه پسند و پوپولیستی و بخش دوم، دو قطبی کردن فضای سیاسی با هدف جریان سازی وایجاد موج تبلیغاتی.

از اقدامات عامه پسند و پوپولیستی میتوان به کمکهای سخاوتمندانه شهرداری در زمان مدیریت محمود احمدی نژاد، به هیأت های مذهبی، مساجد و حسینیه ها، اعطای وام ازدواج وآغاز ساخت بزرگراه جمکران با هدف جلب نظر طبقات محروم و یا حامیان قدرتمند چون مداحان مشهور و آیت الله مصباح اشاره کرد. لازم به ذکر است که 300 میلیارد تومان از بودجه شهرداری در زمان مدیریت وی مفقود و تا به امروز رد پایی‌از آن به دست نیامده است. وی استاد مظلوم نمایی نیزمیباشد. به عنوان نمونه ،در پاسخ خبرنگاری که وی را متهم کرد نه از نظر تجربه و نه از نظر ظاهری از شکل و شمایل یک رئیس جمهور برخوردار نیست با گرفتن ژستی مظلومانه جواب داد، “قیافه ما ‌که به درد نوکری مردم که میخورد”، به هرحال اینگونه اقدامات انعکاس مثبتی در میان توده های محروم داشت.

در بخش دوم، استراتژی جریان سازی برای اقشار محروم ، با دو قطبی کردن فضای سیاسی صورت گرفت. از طرفی شعار آوردن پول نفت بر سر سفره‌ها و قول محاکمه و افشای مفسدین اقتصادی داده شد و از طرف دیگربا استفاده ازذهنیت منفی اقشار محروم نسبت به دوران هشت ساله ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی، فضای انتخاباتی برای اقشار محروم چنان ترسیم شد که گویی دو جبهه فقر و غنا، اولی به فرماندهی احمدی نژاد و دومی به سرکردگی هاشمی رفسنجانی در برابر هم صف کشیده اند.

1-3- مشرب فکری

از نظر فکری، افکار احمدینژاد را میتوان به دو دوره پیش و پس ازآشنایی با مشایی (قبل و بعد از سال ۸۵) تقسیم کرد. در دوره اول، تفکرات احمدینژاد را میتوان متأثر از افرادی چون حسن آیت، احمد فردید و آیت الله مصباح (پدر معنوی کلیه جریانات اصولگرا) دانست. به نظر می‌رسد جذابیت آیت الله مصباح در مقایسه با روحانیت سنتی، برای احمدی نژاد به طور خاص و اصول گریان به طور عام در نقش پر رنگتر مهدویت و اقتدار گرایی در آموزه های وی باشد. به عنوان مثال از دید آیت الله مصباح، انتخاب رهبر از سوی مجلس خبرگان ناشی‌از مقوله کشف است و نه نصب. پیامد عملی چنین دیدگاهی البته نقش کم رنگ تر روحانیون به طور عام و مجلس خبرگان به طور خاص درروند نظارت بر ولی‌فقیه واداره امور میباشد و بدیهی است که چنین آموزه هایی باب میل رهبر جمهوری اسلامی و طیفی باشد که به دلیل سرخوردگی از روحانیت سنتی، در نهایت به عنوان جریان اصول گرا از دل جناح راست بیرون آمد. نزدیکی آیت الله مصباح با دولت نهم و میزان وی نفوذ درسالهای اول ریاست جمهوری احمدی نژاد تا بدان حد بود که از سوی برخی تحلیلگران، مصباحیزه شدن سیاست لقب گرفته بود اما ماه عسل با آیت الله مصباح با نزدیکی احمدی نژاد و مشایی از اواسط دولت نهم، به سردی گرایید. آثار این نزدیکی ابتدا خود را درکم توجهی ناگهانی رییس دولت به مداحان مشهور، کاهش حضوردر مراسم مذهبی روحانیت و نادیده گرفتن توصیه ها و اعتراضات آنان نشان داد ولی پس از مدتی به جریان نوظهوری تبدیل شد که بعدها از سوی منتقدان، جریان انحرافی لقب گرفت.

2- پیدایش جریان انحرافی:

تلفیق زوج احمدی نژاد و مشایی، یکی مدیر اجرایی و دیگری استراتژیست قوی به شکلگیری حلقه ای انجامید که هدف آن در بعد اجرایی قبضه کامل قدرت، کسب اکثریت کرسی های مجلس و در نهایت ریاست جمهوری مشایی بود. تلاش آن دربعد نظری نیز یدست دادن نوعی قراۀت از دین بود که همخوانی بیشتری با جاه طلبی ها و ماموریت مقدسی باشد که احمدی نژاد برای خود قایل بود.

بر خلاف تصور عموم، پدر معنوی این جریان علی‌یعقوبی میباشد و هسته مرکزی آن شامل اسفندیار رحیم مشایی، محمدرضا رحیمی، حمید بقایی ، کاظم کیا پاشا، عباس امیریفر وعباس غفاری می‌‌شود.

علی‌یعقوبی:

علی‌یعقوبی متولد ۱۳۴۴ و شوهر خواهر رامین مهمان پرست ( سخنگوی فعلی‌وزارت خارجه ) می‌باشد. در جوانی به ناگاه دچار تحول روحی‌شده و تحصیلات خود را در رشته پزشکی‌دانشگاه شهید بهشتی‌به قصد تحصیل امور دینی به کنار میگذارد. از انجا که اعتماد چندانی به قشر روحانیت نداشت، خود شخصا به مطالعه متون دینی مشغول روی آورد. وی با برگزاری جلسات سخنرانی برای دانشجویان، بسیجیان، هیأتهای مذهبی‌و انصار حزب الله ، رفته رفته افرادی را به دور خود جمع نموده و به طرح مباحثی همچون توحید، امامت و عوامل غیبت و نظام ارزشی حکومت مستضعفین می‌پردازد. پس از آنکه جلسات وی با اقبال نسبتاً خوبی روبرو می‌شود جلسات خود را به صورت سخنرانی هفتگی ادامه می‌دهد که حاصل این سخنرانیها به صورت جزواتی با عنوان نظام عالم، نظام بشر، به سوی ظهور و همچنین کتابی با عنوان چهل شب با کاروان حسینی منتشر شده است.

دراین مقاله فقط آن بخش نظرات وی در مورد روحانیت، حکومت اسلامی و به ویژه نقش ولایت فقیه مورد اشاره قرار میگیرد. در دکترین وی حکومت اسلامی به دو نوع نظام تقسیم میشود، نظام ارزشی حکومت مستضعفین و نظام ارزشی حکومت حقه. نظام اسلامی مستضعفین کلیه حکومت‌هایی را شامل میشود که با روشهای عادی و فقهی اداره میشوند مانند حکومت پیامبر اسلام، حضرت علی‌و حکومت فعلی‌جمهوری اسلامی ایران در حالی که در نظام حکومت حقه، شاهد تحقق اصل السابقون السابقون و اولئک المقربون هستیم و این نظام با قدرت خاص الهی اداره می‌‌شود مانند حکومت حضرت سلیمان و در نهایت حکومت امام زمان. از نظر وی نظام جمهوری اسلامی در حال حاضر در دوران گذار از نظام مستضعفین به نظام حقه به سر میبرد و این امر با ظهور امام غائب به سر انجام نهایی خود خواهد رسید. به عبارت دیگر در مطابق این دیدگاه، ولایت فقیه فقط در نظام ارزشی مستضعفین مصداق دارد و هر چه از این نظام به حکومت حقه نزدیک می‌شویم، کسانی‌باید بر مصدر قدرت قرار گیرند که واجد قدرت خاصه باشند و معیار سنجش آن نیز “میزان انتفاع از امام زمان” می‌‌باشد و نه لزوماً تعلق به قشری خاص چون روحانیت. علی‌یعقوبی البته از آیت الله خامنه‌ای به نیکی‌یاد می‌کند ولی‌از دیدگاه وی، مشروعیت آیت الله خامنه‌ای نه ناشی‌از انتصاب وی از سوی مجلس خبرگان بلکه به دلیل انتفاع نسبی وی از امام زمان می‌باشد. وی در کتاب “۴۰ شب با خاندان حسینی‌” صریحاً به این موضوع اشاره می‌کند که‌شرط حقانیت برای رهبر حکومت اسلامی عدالت و کفایت علمی‌و سیاسی نیست(شروط مجلس خبرگان برای رهبری) بلکه میزان انتفاع از امام زمان است (ص ۱۳۱، پ ۲). تا به اینجا دیدگاه دیدگاه آیت الله مصباح با علی‌یعقوبی در مورد ولی‌فقیه تفاوت زیادی ندارد. مشکل آیت الله مصباح با این جریان به بلا موضوع دانستن نقش فقه و قشر روحانیت در فرایند گذار به حکومت حقه است، مربوط میشود. به فرازی دیگر از این کتاب توجه کنید،

” چه كسي گفته كه حكومت جزء فقه است؟ فلان آقا گفته است…. كلمه‌ي قرآني حكومت «مُلك» است…در نظام الهي چون اين شصت كار يا اين ششصد كار در دست فقيه است پس فقيه بايد حاكم باشد؟ به كدام استناد چنين گفته؟…چون فقيه اسلام شناس است؟ نه آقا فقيه، فقه‌شناس است و فقه فقط جزئي از اسلام است” ص 144 پ 2.

توجه به گوشه‌های دیگری از از سخنان و اعتقادات نامبرده بسیار روشنگر است. نامبرده ” روحانیت را منحصر در فقه دانسته و حجيت علما را تنها در حوزه اي محدود به رسمیت مي شناسد” ، ادعا مي‌کند، مطالبي که مي‌گوید “در تاريخ هزار و چهارصد ساله اسلام گفته نشده و اين سخنان حتي براي علماي شيعه نيز تازگي داشته و آنان از آوردن مثل آن و يا تکميل آن عاجز هستند”، معتقد است “هيچ فقيهي در ميان شيعه وجود نداشته و کسي غير از خودش جايگاه واقعي فقه را در نظام معارف اسلامي نمي‌داند “، ” يکي از اهداف خود را از ذکر اين سخنان بيدار کردن علماي شيعه از خواب غفلت و نشان دادن راه به آنها معرفي مي‌کند ” و از همه مهمتر “معتقد است باب ارتباط برزخي با امام زمان کاملا باز است و همان شبکه امام و نواب که در دوران غيبت صغري بر پا بود، اکنون به شکلي بسيار گسترده تر در عالم برزخ برقرار است. هرکس هر هفته مي تواند از امام ( ع ) يا اين نواب اجازه بگيرد “

تاًثیر چنین آموزه هایی بر احمدی نژاد را میتوان دراظهارات زیر و تغییر تدریجی لحن وی در مورد ولایت فقیه مشاهده کرد که تا پیش از شکلگیری جریان موسوم به انحرافی به صورت “ولایت فقیه فریاد خداپرستی و عدالت طلبی ملت ما و همه ملتهای عالم است(22/11/85)”، ” ولایت فقیه ضامن سربلندی، عظمت، همدلی و پیروزیهای ملت ایران است(22/11/85)” که پس از آشنایی با نظرات علی یعقوبی به این صورت تحول میابد، “نظام ولایت فقیه، حلقه اتصال و تمرین زندگی در نظام امامت است(12/10/86)”، “حاکمیت اسلام بر سایه ولایت فقیه به عنوان حلقه اتصال با امام عصر(عج) برپا شده است (8/8/87) .”، “همه ارزش‌های انقلاب اسلامی و اصل مترقی ولایت فقیه پیوستگی با امام عصر(عج) است (9/3/88).” در آمد.

اسفندیار رحیم مشایی:

وی پدر عروس احمدی نژاد می‌باشد و سابقه دوستی‌آنها به به دهه شصت باز می‌‌گرد که احمدی نژاد فرماندار ماکو و مشایی عضو شورای تامین استان بود. از مشاغل وی پس از انقلاب میتوان به اطلاعات سپاه رامسر، معاون اطلاعات سپاه در کردستان، مسئول تدوین استراتژی ‏نظام در خصوص اکراد در وزارت اطلاعات، مدیرکل اجتماعی وزارت کشور نام برد. وی با نام مستعار مرتضی محب الاولیاء به مسئولیتهای اطلاعاتی‌و امنیتی‌در کردستان میپرداخت. وارد شدن مشایی به مقوله مهدویت به ملاقات وی با قدرت الله لطیفی نسب، تولیت مسجد جمکران در سال ۱۳۷۵ باز می‌‌گردد. این دو از طریق کاظم کیا پاشا ( عضو دیگر جریان ) با یکدیگر آشنا شده و به قولی رشته الفت و انس عمیقی بین این دو برقرار میگردد که تا زمان مرگ لطیفی در سال ۱۳۸۶ ادامه یافت. قدرت الله لطیفی از بزرگان مرتبط انجمن حجتيه به شمار می‌‌آید که مدعی ارتباط با امام دوازدهم شیعیان و مامور وی در انجام برخی امور بود. لازم به ذکر است که احمدی نژاد و مشایی هر دو مراسم خاکسپاری وی در ۱۳۸۶ شرکت کردند.

کاظم کیاپاشا ( مسئول گزینش نهاد ریاست جمهوری ):

از چهره‌های امنیتی حلقه نزدیکان به احمدی نژاد می‌باشد. وی از آشنایان نزدیک قدرت الله لطيفي و عامل آشنایی مشایی و قدرت الله لطیفی نسب بود، وی همان کسی‌است که در سی‌دی ظهور نزدیک است احمدی نژاد را “شعیب بن صالح” ( از سربازان امام زمان ) خطاب کرد.

محمد رضا رحیمی:

وی نمایندگی مجلس در ۳ دوره اول، استانداری کردستان در زمان هاشمی‌رفسنجانی و رئیس دیوان محاسبات، معاون پارلمانی و معاون اولی‌در دوران احمدی نژاد را در کارنامهٔ خود دارد. تقلب گسترده انتخاباتی در انتخابات ریاس جمهوری دوّم خرداد، در استان کردستان در زمان استانداری وی صورت گرفت. نقش ویژه وی در جریان انحرافی بیشتر لجستیکی بوده و به فراهم آوردن امکانات مالی‌و خرج آنها در ایام انتخابات و جلسات رای اعتماد و استیضاح اعضای دولت خلاصه میشود. از وی به عنوان سر دسته باند فاطمی یاد میشود.

اطلاعات مستندی درباره سابقه و روابط عباس غفاری وجود ندارد اما سایت های خبری داخلی از او به عنوان طراح ایده “هاله نور”٬ مدعی ارتباط مستقیم با امام دوازدهم شیعیان و رابط امام زمان با احمدی نژاد و رحیم‌مشایی نام می برند.

3- رویارویی با ارکان نظام، ریشه ها و پیامدها

اختلافات احمدی نژاد با ارکان نظام را به سه دسته میتوان تقسیم کرد. اختلاف با جناح راست سنتی و سایر جریانات اصولگرا، اختلاف با روحانیت و اختلاف با رهبری و زیر مجموعه آن. در حالی که اختلاف با جناح راست سنتی و سایر جریانات اصولگرا عمدتا ناشی از ویژگیهای شخصی احمدی نژاد میشود، در اختلافات با روحانیت و رهبری هر دو عامل شخصی و عقیدتی دخیل میباشند.

3-1- اختلاف با جناح راست سنتی و سایر جریانات اصولگرا

خصوصیات اخلاقی احمدی نژاد و کدورت های گذشته و به ویژه انتخابات ریاست جمهوری نهم را میتوان عامل اصلی شکاف با سایر اصولگرایان دانست. در جریان انتخابات ریاست جمهوری نهم به دستور رهبری شورای هماهنگی از جناح راست و اصولگرا به ریاست ناطق نوری تشکیل شد. قرار بر این بود که این شورا از میان ۳ نامزد لاریجانی، قالیباف و احمدینژد یکی‌را انتخاب کند اما در نهایت جریان راست سنتی جانب لاریجانی و جریان اصول گرا جانب قالیباف را گرفتند و حتی شورای مرکزی جمعیت ایثارگران (گروه احمدی نژاد) به جز دو تن، همگی ستاد انتخاباتی وی را ترک و به ستاد انتخاباتی قالیباف پیوستند. نطفه اختلافات آینده احمدی نژاد و سایر جریان‌های اصول گرا از همین جا بسته شد. شواهد حاکی از آن است که حتی توجه بیت رهبری و به ویژه مجتبی خامنه ای، به ستاد قالیباف معطوف بود. انتشار گزارش سازمان‌های اطلاعاتی‌مبنی بر پیش افتادن احمدی نژاد در نظر سنجی‌ها در هفته‌های آخر، بیت رهبری و رقبای هم گروه وی را در بهت و حیرت فرو برد. بیت رهبری و فرماندهان سپاه در یک چرخش ناگهانی حمایت خود را از وی اعلام و به طور کامل از وی حمایت کردند. همانطور که مشاهده میشود تا هفته‌های آخر انتخابات نه تنها برنامه ای از سوی حاکمیت برای روی کار آوردن احمدی نژاد نبود بلکه اکثریت تشکیلات اصولگرا و راست سنتی‌جانب کاندیدا‌های دیگر را گرفته بودند. بدنه بسیج و اقشار مذهبی هم حتی قبل از حمایت بیت رهبری و فرماندهان سپاه، حول احمدی نژاد گرد آمده بودند. به اعتقاد نگارنده تنها کمک تعیین کننده رهبری و سپاه، پایین آوردن آرای مهدی کروبی در دور اول بود که آن هم بیش از آنکه از حب علی باشد از بغض معاویه بود. جو سازی‌های سپاه و بسیج بر علیه هاشمی‌رفسنجانی در دور دوم، علی رغم گستردگی آن، نقش تعیین کننده ای در پیروزی احمدینژاد نگذاشت زیرا که کمپین انتخاباتی وی با موفقیت توانسته بود از وی تصویر قهرمان مبارزه با فساد را در پیش چشمان توده های محروم ( دزدگیر ۸۴) بسازد. توجه به امر از این جهت حائز اهمیت است که بدانیم دست اندرکاران جناح راست و بخش زیادی از اصولگرایان پس از پیروزی احمدینژاد در حالی به سهم خواهی برخاستند که تا هفته های آخر انتخابات، نه تنها وی را جدی نگرفته بودند بلکه خواستار کناره گیری وی به نفع دو نامزد این گروه (لاریجانی و قالیباف) نیز شده بودند. بدیهی است اظهارات احمدینژاد پس از پیروزی مبنی بر وامدار نبودن دولت نهم به هیچ گروه و دسته ای به مذاق آنان خوش نیاید و همان امر سر آغاز اختلافات آینده شود.

3-2- اختلاف با روحانیت:

روابط دولت با روحانیت و به ویژه آیت الله مصباح تا اواسط کابینه نهم گرم و صمیمانه بود و حتی آیت الله مصباح وپیروانش در حمایت از دولت نهم تا جایی پیش رفتند که پیروزی احمدی نژاد در انتخابات ” مشحون‌به‌كرامات‌و معجزات‌” و”معجزه هزاره سوم” خوانده شد. حتی ادعا هایی از قبیل هاله نور، برنامه مدیریت جهان و عنایت خاص امام زمان به دولت حساسیت چندانی را در میان آنان بر نینگیخت و در قبال آنها سکوت کردند.

واکنش شدید روحانیت علیه جریان موسوم به انحرافی به دیدگاهای فکری آنان مربوط میشود. همانطور که اشاره شد طبق دیدگاه‌های علی‌یعقوبی، مشروعیت رهبر حکومت اسلامی در دوران گذار نه از مرجعیت فقهی، نه از قانون اساسی‌و مجلس خبرگان بلکه به میزان تقرب به امام زمان و قدرت خاصه ناشی میشود، قدرت خاصه نیز ارتباطی با روحانی بودن یا نبودن افراد ندارد بنابراین دست کم از این نظرتئوریک، رهبری نظام می‌‌تواند بر عهده غیر روحانیون نیز قرار گیرد. از سوی دیگر وی قلمروی روحانیت را فقط در حوزه فقه به رسمیت میشناسد و حتی در این حوزه نیز آنان را به مناظره میخواند. چنین نگرشی به دین و سیاست در راستای جاه طلبی های تیم احمدی نژاد قرار داشت و چنان اعتماد به نفسی به افراد منتسب به این جریان بخشید که دیری نپایید که درباره مسایلی اظهار نظر می کردند که تا پیش از این حوزه اختصاصی روحانیت به شمار میرفت. دولت امام زمان خواندن کابینه خود و عباراتی از قبیل ” منشور کوروش حقیقت یگانه پرستی است”، ” بلا مانع بودن حضور زنان در ورزشگاه ها” از سوی احمدی نژاد و یا اظهارات مشایی مبنی بر “حضرت نوح با 950 سال عمر نتوانست مدیریت جامع كند چرا كه عدالت را ایجاد نکرده است”، “کسانی که فتوا به حرام بودن موسیقی می دهند ازآن چیزی نمی فهمند “، “برپایی شادی اهانت به اسلام و استفاده از رنگ سیاه مکروه است”، ” پایان عصر اسلام گرایی” از این منظر قابل درک است و بیش از هر چیز نشان از جایگاه دینی بود که این چمع برای خود قائل بودند و البته واکنش منفی‌روحانیت را به دنبال آورد. این میان تندترین واکنشها به رویکرد مهدویت بدون روحانیت این جریان مربوط میشد. اولین واکنش روحانیت به تحولات جدید ، مصاحبه محسن دعاگو، عضو شورای مرکزی جامعه روحانیت مبارز و امام جمعه شمیرانات می‌باشد. وی در مصاحبه ۱۹ تیر ۸۷ خود با روزنامه کارگزاران، برای اولین بار پرده از طرح جریان دولتی در تخریب روحانیون سنتی برداشت. در بخشی از مصاحبه آمده است “این جریان ادعا دارد كه ما باب ورود به ساحت مقدس امام زمان هستیم. اینها دنبال این هستند كه برای كارها، ایده‌ها و نوشته‌های خودشان یك تقدس ایجاد كنند تا كسی جرأت نكند كوچك‌ترین انتقادی به آنها وارد كند.” و در بخشی دیگر آمده است “تحلیل من این است كه جریانی در حكومت در حال شكل‌گیری است كه قصد دارد دیدگاه، گفته، نوشته و عملكرد خودش را مقدس كند تا به افكار عمومی بقبولاند هر آنچه ما انجام می‌دهیم، می‌نویسم و می‌گوییم مورد نظر امام زمان است.”

نگرانی علما و روحانیت البته چندان هم بی پایه نبود. در اوایل 1385 کتابی با عتوان “دهه هشتاد، دهه ظهور انشاءالله” به قلم سید حسین سجادی در شهر مشهد منتشر شد. در فرازی از این کتاب امده است: “دهه ۵۰ اگر دهه انقلاب بود و دهه ۶۰ دهه جنگ و دهه ۷۰ دهه بازسازی و سازندگی و تجدید قوا و نفس، دهه ۸۰ انشاءالله دهه ظهور است و نهضت و قیام انقلاب و منطقه‌ای و جهانی امام زمان (عج) است”. و در قسمت هایی از آن با ذکر خصوصیات احمدی نژاد وی را با مشخصات «شعیب بن صالح» انطباق داده است. اندکی پس از انتشار این کتاب، کتاب دیگری با عنوان “احمدی نژاد و الثوره العالمیه المقبله” (احمدی‌نژاد و انقلاب جهانی پیش رو) در بیروت انتشار یافت. در این کتاب و به نقل از برخی مقامات ایرانی احمدی نژاد، رهبر سربازان حضرت مهدی و آزاد کننده قدس خوانده میشود و نویسنده آن، آیت الله مصباح یزدی را رهبر فکری این انقلاب جهانی معرفی می کند. نکته جالب این است که آیت الله مصباح یزدی هیچگاه با مفاد این کتاب مخالفت نکرد ، مشکل از وقتی شروع شد که احمدی نژاد تحت تاثیر مشایی حساب خود را از آیت الله مصباح و جرایانش جدا کرد. راز نفرت شدید آیت الله مصباح از مشایی در همین نکته نهفته است تا آنجا که حتی مشایی فراماسونر، یهودی و حتی بابی مسلک از سوی آیت الله مصباح لقب گرفت. در تاریخ معاصر، فردی را نمیتوان یافت که همچون مشایی، این چنین مورد تهاجم یکپارچه روحانیت قرار گرفته باشد.

3-3- اختلاف با رهبری:

در مجموع هیچ دولتی در تاریخ جمهوری اسلامی تا این به حد مستظهر به پشتیبانی رهبری از خود نبوده است، حمایتی که حتی در اوج مخالفت روحانیون بلندپایه شیعه چیزی از آن کم نشد. برای درک بهتر موضوع باید نگاهی‌به موقعیت رهبری در بیست سال گذشته انداخت. آیت الله خامنه‌ای در شرایطی سکان رهبری را بر عهده گرفت که نه از کاریزمای سیاسی رهبر پیشین برخوردار بود و نه از شرایط مرجعیت روحانیت شیعه. بنابرین برای قبضه نمودن کامل قدرت، سیاست تفرقه بنداز و حکومت کن را در مورد بخشهای مختلف حاکمیت در پیش گرفت. ریاست جمهوری احمدی نژاد اولین گام وی در یک دست سازی کامل قدرت به‌‌شمار میرفت و به ویژه حملات همه جانبه رییس دولت به هاشمی رفسنجانی و اطرافیانش کاملاً با سیاست بیت رهبری در مهار این رقیب دیرین منطبق بود. واکنش ملایم رهبری چه در زمینه حذف نیروهای اصول گرا از کابینه و چه شکایت سایر ارکان نظام از تخلفات مالی و قانونی‌دولت و چه نارضایتی‌‌های روحانیون بلند پایه به مواضع فکری و اظهارات احمدی نژاد و نزدیکانش از این منظر قابل درک است. از طرف دیگر درگیری احمدی نژاد و سایر جریانات اصول گرا ( موتلفه، مجلس، لاریجانی، قالیباف،… ) و روحانیت سنتی‌بیش ازهر چیزی توازن قوا را به نفع رهبری تثبیت میکرد چون هر یک از طرفین برای حذف دیگری محتاج حمایت رهبری بود اما قدرت گرفتن جریان انحرافی به تدریج مایه نگرانی رهبر نیز شد بطوریکه در جریان یکی از ملاقاتها نسبت به اظهار نظر رییس دولت مبنی بر وعده ظهور حضرت مهدی در دو سال آینده واکنش منفی نشان داد. رسول منتجب نیا در وبلاگ شخصی خود نقل میکند که پس از خروج از دفتر رهبری، احمدی نژاد اظهار کرده است “ایشان تصور می‌کند من رئیس‌جمهور او هستم، من رئیس‌جمهور امام زمان (عج) می‌باشم”. اولین نشانه شکاف درمهرماه 1389 در جریان سفر سه روزه رییس دولت به خوزستان ظاهر شد. بنا بر دستور بیت رهبری به احمدی نژاد اجازه داده نشد، دراین سفر پروژه هایی را که در سفر قبلی رهبری در مسجد سلیمان مصوب شده بود افتتاح کند. از سوی دیگر، تجربه دور دوم ریاست جمهوری خاتمی و رفسنجانی و زمین گیرشدن آنها در برابر سیلی از اتهامات اقتصادی، اخلاقی‌و دینی رسانه های رهبری نزدیک به در پیش روی تیم دولت قرار داشت. چراغ سبز بیت رهبری در موارد فوق، یادآور این نکته بود که در دور دوم ریاست جمهوری احمدی نژاد و به محض آرام شدن فضای جامعه پس از رویدادهای انتخابات 88، تغییر موازنه قدرت به ضرر تیم دولت و پر و بال دادن به رقبای آنها همچون گذشته در دستور کار بیت رهبری قرار خواهد گرفت. مخالفت یکپارچه جریانات اصولگرا، مراجع قم، ائمه جمعه، اعضای شورای نگهبان با معرفی مشایی به عنوان معاون اول ریاست جمهوری و حکم حکومتی رهبر به رییس دولت مهر تاًییدی برای نگرانی یاران رییس دولت بود. نشانه های این نگرانی را میتوان از اظهارات مشایی در مصاحبه جهان نیوزدر 28 تیر 1389 نیز به وضوح مشاهده کرد. وی با بیان اینکه “عده ای تلاش می کنند به هر تقدیر مرا (مشایی) تخریب کنند و آقای احمدی نژاد به من گفته است که تو چوب من را می خوری. من را نمی توانند بزنند به تو گیر می دهند” وی سپس پیش بینی کرد که البته نوبت احمدی نژاد هم می رسد. وی با بیان اینکه البته آقای احمدی نژاد هم می داند که نوبت خودش هم می رسد گفت: “یک روز آقای احمدی نژاد به من گفت که تا یک سال دیگر من کافر خوانده می شوم”. مقایسه تاریخ مصاحبه فوق الذکر و هجوم تبلیغاتی کلیه ارکان نظام به دولت پس از عزل حیدر مصلحی (اردیبهشت 1390) حکایت از درستی برآورد رییس دولت دارد.

3-4- رویارویی با رهبری:

در نهایت دامنه اختلافات با جناح راست و اصولگرایان به جایی‌رسید که عباس امیری‌فر رئیس شورای فرهنگی نهاد ریاست‌جمهوری در مصاحبه‌ای با خبرگزاری فارس ضمن تایید اختلاف حامیان دولت و اصولگرایان، با بیان اینکه جریان اصولگرا و جریان راست سنتی خاصیت سیاسی خود را از دست داده است، از رقابت یاران احمدی‌نژاد با اصولگرایان در انتخابات آتی مجلس و ریاست جمهوری خبر داد اما مانع بسیار بزرگی در برابر تیم دولت قرار داشت، شورای نگهبان!

لیست نامزدهای تیم دولت برای انتخابات مجلس و از همه مهمتر کاندیداتوری مشایی در انتخابات آینده ریاست جمهوری میبایست از فیلتر شورای نگهبان عبور کند که نتیجه آن حداقل در مورد مشایی کاملا قابل پیشبینی بود لذا برای مدیریت اوضاع راهکار همیشگی در دستور کار قرار گرفت، “پرونده سازی”. دسترسی‌به به پرونده های طبقه بندی شده اعضای شورای نگهبان و هیات های نظارت و منسوبین آنها ، برگ برنده تیم دولت در برابر حربه رد صلاحیت نامزدهای آن قرار میداد تا در صورت لزوم به عنوان اهرم فشار مورد استفاده قرار گیرد اما اجرای چنین طرحی به کنترل کامل وزارت اطلاعات نیاز داشت. وزیر اطلاعات نه تنها با آنها همکاری نکرد وحتی اقدام به عزل یکی‌از معاونین این وزارتخانه (از نزدیکان مشایی) نمود.

ارزیابی تیم دولت از شرایط کشور بر باورهای زیر استوار بود

- موقعیت سیاسی رهبر جمهوری اسلامی پس از هزینه بالایی‌که در قبال حمایت از احمدی نژاد و سرکوب خونین مردم پس از انتخابات متقبل شد، تضعیف شده است به همین جهت به شدت به دنبال آرامش فضای سیاسی کشور است و در این شرایط میتوان وی را در برابر عمل انجام شده قرار داد. درستی‌این باور نیز در موارد عزل محسنی اژه ای، صفارهرندی و منوچهر متکی‌به اثبات رسیده بود، چه، رهبر انقلاب در جریان عزل هیچ یک از وزرای فوق قرار نگرفته بود و علیرغم نارضایتی‌سکوت پیشه کرده بود.

- سایر تشکل‌های اصول گرا به همراه جریان راست سنتی، و قشر روحانیت قابلیت جلب رای مردم برای انتخابات آتی مجلس و ریاست جمهوری از داست داده اند.

- آزاد سازی یارانه ها و پخش پول آن بین مردم، دولت را از موقعیت بهتری در انتخابات آینده نسبت به رقبای خود قرار داده است.

بر اساس همین ارزیابی بود که رئیس جمهور تصمیم به عزل وزیر اطلاعات و سرپرستی آن گرفت امری که مخالفت رهبری با این تصمیم و قهر ۱۱ روزه احمدی‌نژاد را به دنبال آورد.فضای سیاسی کشور پس از این رویداد در عرض چند روز به طور کامل بر علیه رئیس دولت عوض شد. مجلس علناً تهدید به استیضاح کابینه کرد، تمامی‌رسانه‌‌های نزدیک به رهبر جمهوری اسلامی از کیهان گرفته تا رسانه‌‌های وابسته به سپاه پاسداران ( صبح صادق و جوان )، ارگان آیت الله مصباح یزدی به همراه کلیه ائمه جمعه در یک تغییر جهت ناگهانی علیه رئیس دولت و اطرافیانش موضعگیری کردند. حامیان رهبری به این حد هم بسنده نکردند و سپاه پاسداران رأساً برخورد با اطرافیان نزدیک رئیس دولت را بر عهده گرفت. ابتدا علی‌یعقوبی، عباس غفاری و امیری فر، از یاران نزدیک احمدی نژاد و مشایی توسط سپاه بازداشت شدند و سپس معاون اول رئیس جمهور به فساد مالی‌، اخلاقی‌و حتی جعل مدرک متهم شد و سیل اتهامات گوناگون به تیم دولت سرازیر شد. به عنوان نمونه جوان، ارگان سپاه پاسداران، علاوه بر متهم نمودن عباس غفاری ( از نزدیکان مشایی و احمدی نژاد) به فساد مالی و۳۶۰ فقره تجاوزجنسی، ‌وی را شخصی شیطان پرست معرفی کرد که “مدفوع خود را میخورد و پدرش از باج خور‌های قلعه سی متری و مادرش فاحشه‌ای که با همه اهل محل خوابیده است”. حتی برخی تصمیمات مهم اقتصادی دولت به استخاره‌های فرد مذکور نسبت داده شد.

برای درک واکنش شدید رهبر و اعوان و انصارش میبایست موقعیت رهبر در جغرافیای سیاسی در نظر گرفته شود. همانطور که اشاره شد، حمایتهای پیشین رهبری از دولت در راستای موازنه قدرت در بین جریانات سیاسی درون حاکمیت قابل فهم است. تسلط کامل گروه احمدی نژاد بر وزارت اطلاعات، موازنه قوا را به شدت به نفع آنان عوض می‌‌کرد. گفته میشود که شنود سخنی از مشایی توسط اطلاعات سپاه که در آن مرگ رهبر را در دور سال آینده پیشبینی‌کرده بود در واکنش شدید رهبری نیز تاثیر به سزایی داشته است. نکته دیگر به بیم رهبری از رویه شدن نادیده گرفتن اوامر حکومتی ( که در اساس هیچ وجه قانونی‌هم ندارد ) از سوی کارگزاران نظام مربوط می‌‌شود، واکنش شدید به این امر می‌‌توانست از تکرار چنین حوادثی در آینده جلوگیری نماید.

اگرچه استیضاح و برکناری قانونی‌احمدی نژاد و نزدیکانش، با توجه به حجم بالای تخلفات مالی دولت کار چندان سختی برای بیت رهبری نمی‌باشد اما به نظر می‌‌رسد که تصمیم رهبر انقلاب بر این قرار گرفته است که نامبرده دوره ریاست جمهوری خود را به طور طبیعی به پایان برساند. دو دلیل برای این تصمیم می‌‌توان بر شمرد. دلیل اول همانا پیشبینی‌ناپذیر بودن احمدی نژاد است. بیم آن میرود که فشار بیشتر بر رئیس دولت به واکنشی غیر منتظره ( احتمالا با موجی از افشاگری در مورد ارکان نظام و بویژه درآمدهای بیت رهبری) از سوی وی منجر شود. دلیل مهمتر اما میزان رای احمدی نژاد می‌‌باشد. رهبر جمهوری اسلامی بیش از هر کسی‌به این نکته واقف است که از میان جریانات داخل حاکمیت و در غیاب اصلاح طلبان، گروه احمدی‌نژاد تنها بخشی است که توانائی به صندوق آوردن مردم در انتخابات آینده مجلس و ریاست جمهوری را دارا میباشد.

4- آینده احمدی نژاد و نزدیکانش

برکناری حیدر مصلحی نقطه عطفی در شطرنج سیاسی سالهای اخیر به شمار می‌‌رود، با عواقبی بسیار مهم برای حاکمیت جمهوری اسلامی. در حال حاضر جریان حامی‌احمدی نژاد تا حد بسیار زیادی بر اثر حملات سنگین منتقدان خود در لاک دفاعی فرو رفته است و مترصد فرصت مناسب برای باز یافتن موقعیت از دست رفته خود در حاکمیت می‌باشد. به نظر می‌رسد که تیم احمدی نژاد با دو دو تا کردن وضعیت فعلی‌به این نتیجه رسیده است که حال که هم قشر روحانیت و هم رهبر و اعوان و انصارش در برابر آنها صف آرایی کرده‌اند و با علم به عدم محبوبیت این دو گروه نزد افکار عمومی‌، به فکر افتاده اند که با طرح موضوعات عامه پسند از قبیل طرح باغ شهرها، مخالفت رئیس دولت با طرح تفکیک جنسیتی در دانشگاه‌ها و گشتهای ارشاد، قاچاقچی خواندن سپاه پاسداران و از همه مهمتر موضوع حجاب، واکنش منفی‌رهبری و یا حامیان آن را بر انگیخته و از این طریق حمایت بخشی از طبقه متوسط را برای خود بخرند. اظهاراتی از قبیل از دست دادن ۱۰ میلیون رای در آیتخابات ریاست جمهوری به خاطر حمایت رهبری و یا اظهارات عباس امیریفر در مصاحبه با خبرگذاری فارس که “متاسفانه جریان اصولگرا برای رقابت با جریان حامی دولت اقدام به تخریب این جریان نموده است غافل از اینکه با این کار خود به محبوبیت جریان حامی دولت اضافه خواهد کرد ” مؤید برداشت حامیان دولت از میزان عدم محبوبیت رهبری نظام می‌باشد. انتشار ویژه نامه خاتون را نیز میتوان تاًییدی بر فرضیه فوق دانست. انتشار ویژه نامه را امری کاملاً حساب شده از سوی حامیان احمدینژاد تلقی‌میشود و واکنش شدید ارکان نظام به برخی مطالب این ویژه نامه کاملاً قابل پیشبینی بود. نگاهی به بخشهایی از این ویژه نامه رویکرد جریان حامی دولت به جلب نظر بخشی از طبقه متوسط را به وضوح نشان میدهد. به عنوان مثال، در این ویژه نامه

- مسئله چادر به عنوان حجاب برتر که از سوی رهبر انقلاب بار‌ها مورد تاکید قرار گرفته بود برای اولین بار توسط یک ارگان حکومتی مورد نقد قرار می‌گیرد.

- علما و روحانیون مقصر وضع نابسامان حجاب شناخته شده اند.

- رسانه‌های وابسته به رهبری از جمله جوان (ارگان سپاه)، جهان نیوز، ندای انقلاب، رسانه‌های اقتدار گرا خطاب شده اند

- هنرمندان سکولار از جمله هدیه تهرانی‌و فهیمه رحیمی به عنوان دو تن‌از چهل بانوی نقش آفرین ایران اسلامی معرفی‌شده اند.

موارد فوق به خوبی‌نشان میدهد که احمدی نژاد و همراهانش قصد تسلیم شدن در برابر فشارها را نداشته و آینده آبستن رویارویی های علنی تر این گروه و حامیان رهبری خواهد بود.

5- پیامد حوادث اخیر برای رهبری نظام:

صرفنظر از کارنامه بسیار ضعیف اقتصادی ریاست جمهوری احمدی نژاد، به دشواری می‌‌توان در تاریخ ۳۰ ساله جمهوری اسلامی کسی‌را یافت که تا این حد به ساختار این نظام لطمه زده باشد. برای فهم بهتر گزاره فوق باید حوادث اخیر را از چشم موافقین نظام دید چه حکومت جمهوری اسلامی دیرپایی است که توانایی جذب مخالفان خود را به طور کامل از دست داده است.

منابع قدرت رهبری سیاسی را میتوان به چهار بخش تقسیمبندی نمود. قانونی، کاریزماتیک، تنبیه و پاداش.

به عنوان نمونه قرار گرفتن سپاه در جبهه حامیان رهبری در درگیری بین احمدی نژاد و رهبری، علیرغم واگذاری بخش مهمی‌از پروژه‌های اقتصادی از سوی دولت را میتوان به مولفه‌های سوّم و چهارم قدرت رهبر(تنبیه و پاداش) و کنترل کامل این نیرو از سوی نمایندگان ولی‌فقیه و عدم امکان تصمیم مستقل فرماندهان آن نسبت داد .

ریاست جمهوری احمدی نژاد بیش از هر چیزی به رکن اول و دوم قدرت رهبری نظام (قانونی، کاریزماتیک) لطمه زد. از منظر قدرت قانونی، بر کناری بدون مشورت وزرای کشور، خارجه و اطلاعات (امر بی‌سابقه‌پس از انقلاب) و قهر ۱۱ روزه پس از آن، در محافل سیاسی به چیزی جز چالش کشیدن قدرت فرا قانونی‌رهبر تعبیر نشد تا جایی که برای توجیه دستور بازگشت وزیر اطلاعات به کابینه از سوی رهبری به دلیلی کاملاً غیر حقوقی (فراموشی مصلحتی بزرگ) استناد شد . بیشترین صدمه اما به رکن دوم قدرت رهبری وارد آمد. کلیه امکانات تبلیغی نظام به کار گرفته شده اند تا چهره ای کاریزماتیک و فرهمند از رهبر بدست دهند، تصویر فردی که به دور از گرایشات سیاسی و با بصیرتی بی نظیر، بر حسن اجرای عدالت و مبانی دینی بر کلیه ارکان نظام نظارت می‌کند. کاری‌ترین ضربه به اعتبار و کاریزمای رهبر جمهوری اسلامی در تاریخ ۲۰ ساله حکومت وی در جریان ناآرامی‌های خیابانی سال ۸۸ و پس از جانبداری زود هنگام وی از اعلان پیروزی احمدی نژاد روی داد. ادامه ناآرامیها علی‌رغم اتمام حجت رهبری در اولین نماز جمعه پس از انتخابات به همراه عدم تمکین کروبی و موسوی امری ضربه ای بی سابقه به کاریزمای رهبر وارد نمود. برای جبران مافات و بازسازی وجهه رهبری نزد حامیان نظام، موج تبلیغاتی سنگینی‌از سوی زیر مجموعه رهبری، صدا و سیما و رسانه‌‌های جمعی‌به راه افتاد تا از طرفی‌چهره قدسی تری از رهبر انقلاب ترسیم شود ( داستان سید خراسانی، ارتباط با امام غایب، یا علی‌گفتن وی به هنگام تولد، تجسم چهره مسیح در وجود وی،…) و از طرف دیگر هوشمندی سیاسی رهبری نظام مورد تاکید قرار گیرد. برای این کار از کلیه ائمه جمعه، روحانیون نزدیک به بیت رهبری و رسانه‌ها خواسته شد تا با تاکید بر خصوصیاتی چون، بصیرت بی نظیر ( نماینده ولی‌فقیه در سپاه )، عدم احتمال اشتباه در تصمیم گیری ( محمد یزدی، رئیس جامعه مدرسین حوزه علمیه )، ارائه کننده دستورات امام زمان ( مصباح یزدی ) مواضع جدال بر انگیز پس از انتخابات رهبری را موجه جلوه دهند اما چرخش ۱۸۰ درجه‌ای موضع آیت الله خامنه‌ای در عرض چند روز در ماجرای برکناری حیدر مصلحی و چراغ سبز رهبری به حملات تبلیغاتی سنگین زیرمجموعه خود علیه احمدی نژاد و یارانش کلیه تلاش‌های فوق را به‌نقش بر آب کرد زیرا معتقدان نظام با شگفتی شاهد بودند که

- چگونه کسی‌که ذخیره انقلاب، معتمد رهبر، معجزه هزاره سوّم،… خوانده می‌‌شد در عرض چند روز به فردی سحر شده و احاطه شده توسط جمعی‌رمال با پرونده‌های سنگین مالی‌، اخلاقی‌تبدیل شد.

- چه گونه سطح منازعات سیاسی در ‌ام القرای جهان اسلام از الگوی بینظیر مدیریتی برای جهان و آماده سازی زمینه ظهور زودرس امام غائب، به رد و بدل اتهاماتی از قبیل جنگیری، جادوگری و مدفوع خوری تنزل یافته است.

- چه گونه ولی‌امر مسلمین جهان پس از سالها متهم کردن دیگران به بی‌بصیرتی و ساده اندیشی‌تمام تخم مرغهای خود را به مدت ۶ سال در سبد چنین کسی‌و چنان مقاصدی ‌‌گذشته است.

فرسایش وجهه رهبری از طریق دیگری نیز روی داد. درگیری‌های متعدد احمدی نژاد با کلیه ارکان نظام ( مجلس، دانشگاه آزاد، مجمع تشخیص مصلحت، قوه قضائیه دیوان محاسبات ،… ) پای رهبر را به طور علنی به کلیه امور ریز و درشت مملکت باز نمود ( امری که تا پیش از این عموما در پس پرده صورت می‌‌گرفت ). به عنوان نمونه شکایت دیوان محاسبات به قوه قضائیه در مورد عدم واریز ۶۶ میلیارد دلار از درآمد‌های دولت به بانک مرکزی، گزارش کمیسیون تحقق و تفحص اصل ۹۰ مجلس در مورد فساد مالی‌نزدیکان رئیس جمهور ( موسوم به باند فاطمی ) ، تخلف ۷۲ درصدی دولت از بودجه سال ۸۷ و بیش از ۱۰۰۰۰ تذکر از سوی مجلس به کابینه دولت در عرض دو سال،… در موارد متعدد رهبری نظام را مجبور دخالت علنی برای حل مشکل نمود به طوریکه به دلیل نگرانی از فرسایش بیشتر وجهه رهبری در نهایت به تشکیل کمیسیون ۳-نفره حل اختلاف از سوی وی منجر شد

واکنش قشر روحانیت نیز به پدیده جریان انحرافی خالی‌از لطف نیست. اقبال نسبی‌بسیجیان و برخی‌هواداران جوان حاکمیت به افرادی از جمله علی‌یعقوبی ( پدر معنوی یاران احمدی نژاد ) نشان از گسترش جو عدم اعتماد به روحانیت و فرسایش وجهه آن، از مخالفان نظام به بخشی از هواداران نظام دارد. به عبارت دیگر روحانیت شیعه ( حداقل بخش حکومتی آن ) جایگاه خود را حتی در میان حامیان نظام نیز از دست داده است. نگاهی‌گذرا به اعتراضات روحانیون به جریان موسوم به انحرافی نشان می‌‌دهد که اعتراضات آنها نه درمحتوا باورهای آنان به جن، استخاره و رابط امام غایب،… بلکه از بیم آنها از دست دادن جایگاه و بازار کسب و کار خود به گروهی دیگر ناشی‌میشد.

نتیجه:

با خاموشی موقت نا آرامی‌های خیابانی و در غیاب استراتژی مشخصی‌از سوی اپوزیسیون نظام، به جرات میتوان گفت اشتباه محاسبه فاحش رهبری جمهوری اسلامی در به روی کار آوردن و پر و بال دادن به احمدی نژاد، کاری‌ترین ضربه‌ها را بر پیکر خود و حاکمیت جمهوری اسلامی وارد آورده است. این گزارش نشان میدهد که چگونه رهبر جمهوری اسلامی به امید یکدست سازی قدرت خود را وارد یک بازی باخت باخت نموده است. برکناری رئیس دولت دوراندیشی و بصیرت وی را در این سالها به زیر سؤال برده و عدم برکناری وی نیز درگیری مداوم بیت وی را در بازی‌های سیاسی مختلف به دنبال خواهد داشت، بازی ای که ابتکار عمل آن همیشه با تیم احمدینژاد خواهد بود. به اعتقاد نگارنده نام رئیس فعلی‌دولت چه به خاطر مدیریت اقتصادی خود و چه به خاطر به چالش کشیدن روحانیت و رهبری نظام، به عنوان یکی‌از موثر‌ترین عوامل سقوط حاکمیت جمهوری اسلامی در کتابهای تاریخ ثبت خواهد شد.

—————————————–

چهره واقعی عباس غفاری جن گیر و رمال ویژه اسفندیار رحیم مشایی | به نقل از عماریون

عباس غفاری رمال مخصوص رحیمی، مشایی و احمدی نژاد

سر لشگر محمد علی جعفری: تنها اصلاح طلبانی می توانند در انتخابات مجلس نهم شرکت کنند که از خطوط قرمز عبور نکرده باشند محمد خاتمی از جمله خاطیان است و در جریان فتنه امتحان خوبی پس نداده است.
سر لشگر محسن رضائی: ما خودمان آزادی داده ایم، ما خودمان به مطبوعات آزادی دادیم. یک شبه هم می توانیم همه ی اینها را جمع کنیم. کسی به ما چیزی تحمیل نکرده و مگر کاری برای انقلاب دارد یا برای نظام. خودمان مطبوعات را درست کردیم، خودمان آزادی دادیم و خودمان هم می توانیم تمام این‌ها را برداریم.
سرلشگر قاسم سلیمانی: اگر سپاه فقط برای خون دادن است ما این لباس را می بوسیم و کنار می گذاریم. ما هستیم برای این که کسی خلاف مقام عظمای ولایت غلطی نکند .
سرلشگر رحیم صفوی: بعضی ها را باید گردن بزنیم. بعضی‌ها را زبانشان را قطع می کنیم و دست و قلم بعضی‌ها را باید شکست.
سرتیپ دوم سپاه حسین الله کرم: هرکس بخواهد خلاف موج انقلاب حرکت کند، دست و پایش را خواهیم شکست.
سرتیپ محسن رفیقدوست: این ماجرا [مساله سخنرانی ۱۳ رجب آیت الله منتظری] تنها زمانی تمام خواهد شد که سر فتنه از بدنش جدا شود.
سرتیپ محمدرضا نقدی: ما طاقت نداریم خلاف اسلام چیزی را ببینیم. ما که نگران اسلام در قلب اروپا در بوسنی هرزگوین هستیم، اگر کسی بخواهد در این کشور اسلامی چیزی خلاف اسلام بگوید، به خون برادران شهیدمان قسم، حنجره‌اش را با چنگ و دندان خواهیم درید.
سرتیپ جوانی :هر جریانی که انقلاب را تهدید کند مقابلش سپاه خواهد ایستاد
رسایی: این که گفته اند سپاه حق دخالت در سیاست ندارد تکرار حرف‌های مجاهدین خلق است
سید حسن خمینی به فرمانده سپاه: مگر امام دستور نداد در سیاست دخالت نکنید؟
روابط عمومی سپاه پاسداران: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بار دیگر ضمن هشدار به دشمنان پیدا و پنهان ملت و به آن دسته از مطبوعات و قلم‌های مسموم و مشکوکی که از فضای آزاد کشور و نجابت و بردباری نیروهای انقلاب سود جستند… همگان را به رعایت امنیت ملی و اطاعت بی‌چون و چرا از مقام معظم رهبری دعوت نموده و در غیر این صورت گرفتار آتش خشم ملت حزب الله خواهند شد.

ماموران نیروی انتظامی سه شنبه (۲۵/۱/۱۳۷۷) و بامداد چهارشنبه (۲۶/۱/۷۷) برخلاف ماده ی ۳ قانون مطبوعات با مراجعه به چاپخانه‌های افست، ایران، چاپ گستر، تمام صفحات روزنامه های ایران و همشهری را بازرسی نمودند.

ماموران اطلاعات قرارگاه ثارالله تهران در عصر روز ۱۶/۹/۱۳۷۹ با در اختیار گرفتن موسسه فرهنگی سبز ایران، کلیه اموال و کتب این موسسه را مورد بازرسی و مدیران آن را به مدت بیش از پنج ساعت مورد بازجویی قرار دادند.
بنابر اخبار رسیده بازداشت و نگهداری غالب متهمان سیاسی و مطبوعاتی تا به حال توسط حفاظت اطلاعات و معاونت اطلاعات سپاه پاسداران انجام می گیرد و عمده ی بازجویان از پرسنل نظامی سپاه می بشند. همچنین وجود بازداشتگاههای وصال، ۵۹ و ۶۶ و ۱۱۰ که برای سپاه می باشد گواه این مساله بوده است.
۱. نظامیان نباید در سیاست دخالت کنند:
نظامیان نباید وارد عرصه ی سیاست بشوند. این اصلی است که هم در قانون اساسی جمهوری اسلامی آمده و هم اکثر کشورهای توسعه یافته آن را پذیرفته اند.جوامع جدید و نظام‌های سیآسی و اجتماعی آن‌ها بسیار پیچیده و تخصصی عمل می کنند و نظامیان از آن جا که برای وظایفی خاص و بسیار حساس و البته خطیر آموزش دیده اند، عمدتا با این علوم سیاسی و اجتماعی بیگانه هستند و فاقد این تخصص برای شیوه‌های مدیریتی و اجتماعی بوده اند، و در ثانی نظامیان از آن جا که همواره به «نظام پادگانی» و بی‌چون و چرا بودن فرامینشان با اتکا به زور و اسلحه می اندیشند، فلذا هیچ گاه مشروعیت حکومت کردن بر شهروندان را ندارند.از طرف دیگر از آن جا که علوم و فنون نظامی همچون دیگر علوم بسیط نیست، هیچگاه نیروهای مسلح و نظامیان نسبت به زوایای پرپیچ و خم مصالحه و مصلحت اندیشی و مذاکره و… در جوامع پیچیده و آینده و حال حکومت داری ضروری است، مهارتی نداشته اند.
۲. نظامیان در سیاست دخالت می کنند:
اما هستند نظامیانی که علیرغم موارد گفته شده در سیاست آن هم به طرز محوری دخالت می نمایند، چرا که همواره در کشورهای توسعه نیافته «زور» جایگاه کلیدی و تعیین کننده ای دارد و تصمیم گیری پیرامون آینده ی کشور در این قبیل کشورها بیشتر با زور و فشار توام می باشد. در این کشورها ما شاهدیم که یا نظامیان همانند گروه‌ها و احزاب متنفذ سیاسی بر سیاستمداران و حکومت تسلط و یا در آن‌ها دست دارند و یا این که با کودتا، حکومت و دولتی نظامی تشکیل داده و حکمرانی می نمایند. البته کودتا و ایجاد حکومت نظامی در زمانی موفق خواهد بود و وقوع خواهد یافت که یا شمار فعالان در نظام و کوشندگان سیاسی محدود باشد و یا این که قسمت عمده‌ای از کوشندگان سیاسی و صاحب نظران با کودتا و کودتاچیان موافق باشند.البته از دیگر مواردی که نظامیان این حق را به خود می دهند تا در سیآست دخالت نمایند، قدرت و کفایت رهبران سیاسی، سنت هایی که شکل دهنده ی آنان و نوع روابط رهبران و حاکمان سیاسی با فرماندهان نظامی می باشد.فرماندهان و نظامیان همواره به نحوی تربیت شده اند که «امنیت ملی» را در خطر احساس می نمایند، فلذا برای دفع خطر و از بین بردن تهدیدات همواره دخالت و حضور فعالانه و مستقیم خویش را ضروری حس می نمایند. به اطلاعیه زیر توجه کنید:«سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که در اولین روزهای پیروزی انقلاب اسلامی به فرمان مبارک امام راحل (ره) به منظور پاسداری از انقلاب و ارزش‌های گران قدر آن پدید آمد، هیچ گاه از دغدغه ی دفاع از مردم کشور، نظام اسلامی و اصول و ارزش های مقدس انقلاب در قبال توطئه‌های دشمنان خالی نبوده است و اساسا ماموریتی جز این برای خود نیستند…» اما عمده‌ترین و اصلی‌ترین دلیلی که دخالت نظامیان در سیاست را باعث می شود، سیاست زدگی نیروها و نهادهای آن جامعه می باشد. همان طور که می دانیم در جوامع توسعه نیافته همه ی نیروهای اجتماعی اعم از نظامیان، روحانیون، دانشجویان و کارگران… که کارکرد و شرح وظایف اصلی‌شان سیاست نبوده، در سیاست دخالت می کنند و خواهان پیشبرد نظرات و احکامشان در سیاست و حکومت می باشند.ساموئل هانتینگتون، جامعه ی سیاست زده را «جامعه ی پراتوری» می نماید.
در جوامع مدرن و توسعه یافته نهادهای سیاسی و نیروهای اجتماعی در توزیع قدرت و مشارکت فعالانه سیاسی و شیوه‌های کنترل قدرت (مثل انتخابات، گفتمان، پاسخگو بودن حکومت و…) توافق دارند، اما در جامعه ی پراتوری چون دامنه ی مشارکت سیاسی محدود می باشد، انواع صورت‌های اعمال مستقیم مثل اعتصاب، کودتا، ترور، حذف فعالان و… به وفور یافت می شود و چون در این گونه جوامع ستیز گروه ها و اصطکاک نیروهای اجتماعی و دسته‌های سیاسی بسیار می باشد، حضور نظامیان همواره همیشگی و جوابی به این کنش خواهد بود و از همین روی کارآیی و مشروعیت نهادهای سیاسی و حاکمیت و دولت در سطح بسیار پائینی می باشد.

۳. چرا نظامیان جمهوری اسلامی در سیاست دخالت می کنند؟
همان طوری که پیشتر گفتیم، دخالت نظامیان در سیاست ناشی از ساختار سیاسی و نهادی جامعه و بسته به نوع روابط حکومت و رهبران با فرماندهان نظامی نیز می باشد.حضور پررنگ نظامیان در عرصه ی سیاست، علی الخصوص پس از فوت آیت الله خمینی و به روی کار آمدن علی خامنه ای، به شدت محسوس بوده است. نظامیان حتی در مناصب فرهنگی و هنری نیز به کار گرفته شده اند. به عنوان مثال پاسداران نظامی در مناصب مدیریت بنیاد مستضعفان و جانبازان، معاونت سینمایی وزارت ارشاد، سازمان سیاحتی و زیارتی بنیاد، ریاست باشگاه ورزشی پرسپولیس، ستاد رسیدگی به حوادث غیرمترقبه و زلزله زدگان و… به کار گرفته می شوند. دلیل این امر این است که هر چقدر مشکلات مهم اقتصادی و اجتماعی و سیاسی در یک جامعه بیشتر شود و مدیریت جامعه و حاکم سیاسی کفایت اصلاح امور را نداشته باشد، بی‌شک اعتراضات مردمی و عمومی همچون شورش، نارضایتی ملی و… و همچنین واکنش‌های مشکلات مردم همچون فقر، تورم و… روز افزون می شود. از همین جاست که حاکم درمانده تنها را ممکن را «اقتدارطلبی» می داند و نظامیان مشتاق بازگشت به دوران اقتدارگرایی (که در ایران مساوی بود با هشت سال جنگ تحمیلی در جمهوری اسلامی) در سیاست دخالت می کنند و اصولا این دخالت و اظهارنظرها را هم حق لاینفک خود می دانند، چرا که بر این باور می باشند که تنها شرط ابقای این نظام، حضور فعالانه آن‌ها در عرصه ی سیاست می باشد.این واقعیت است که هر چه جامعه و حکومت واپس مانده تر باشد، حضور نظامیان در آن فعالانه تر و هر چه جامعه مدرن تر باید، نقش نظامیان، محافظه کارانه تر می شود.امروزه با توجه به نقش پررنگ نظامیان از جمله فرماندهان و قشر عظیمی از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در عرصه ی سیاست و عدم توانایی‌شان در کشورداری، ما شاهد آن هستیم که اکثر غائله ها و بحران‌های سیاسی نیز بر اثر حضور غیرمسئولانه ی آن‌ها در جامعه بوده که مختصری از آن‌ها را ذکر می نمایم:
ساخت فیلم به ظاهر مستند کارناوال «عصر عاشورا» توسط بخشی از اطلاعات سپاه، بازداشت نیروهای ملی و مذهبی توسط حفاظت سپاه، انتشار بولتن‌ها و خبرهای دست چین شده توسط حوزه و نمایندگی ولی فقیه سپاه برای ائمه جمعه و جماعت، دخالت بسیجیان در انتخابات، فتوای رای به ناطق نوری به پاسداران و بسیجیان توسط نماینده ولی فقیه در سپاه و… بر همین اساس است که جامعه ی ما را بیش از پیش خطر «کودتا و نظامی شدن» تهدید می کند، چرا که فضای سیاسی ایران هر روزه پلیسی تر و امنیتی تر می شود و نقش نظامیان با شیوه‌های ارتجاعی و خشن خاص خودشان بیشتر و بیشتر می گردد. فشار و اعمال زور جای خود را به فرهنگ دموکراسی و گفتمان می دهد و نظامیآن هر روزه خود را محق تر از دیروز برای حاکمیت و حکومت بر مردم می بینند. این وضع امروزه ی ایران است و به نظر من اگر کودتایی نظامی توسط عده‌ای از خشک مغزان سپاه پاسداران صورت نگیرد، بی‌شک فضای سیاسی به شدت امنیتی و بسته خواهد شد که هر ندایی در نطفه خفه شود. در آن زمان است که حاکمان سیاسی سکوت و نخوت عمومی را که البته از ترس و نفرت ملی می باشد، به حساب رضایت مردم خواهند گذاشت و از سکوت جامعه نوعی آرامش ملی تلقی خواهند کرد.

منبع: گفتنی ها

به نام خدا

اول- در انتخابات سال هشتاد و چهار، گزينه اول خامنه ای، احمدی نژاد نبود. اين باند کودتاچی و توطئه گر درون سپاه بود که سه هفته مانده به انتخابات، ابتدا مجتبی خامنه ای را پخت و سپس هم گردن خود حضرتش گذاشت که احمدی نژاد بايد رئيس جمهورشود. درهمان انتخابات هم حسابی تقلب کردند. اول کروبی را با تقلب کنار زدند و بعد هم در دور دوم با تقلب، هاشمی را سنگ روی يخ کردند. کروبی صراحتا از دخالت مجتبی نام برد و هاشمی گفت به خدا شکايت می کنم. در چهار سال دوره اول احمدی نژاد، آن چنان فسادی در پروژه های کشور و شرکت ها، به خصوص نفت وگاز، به پا کردند و آن چنان بيت خامنه ای هم درگير اين فسادها شد که اصولا نمی توانستند دولت را دست کس ديگری بدهند. مخصوصا دست آدمی مثل موسوی که سرمايه اصلی اش، صداقت وسلامت بود. به همين دليل هم وقتی مطمئن شدند که قافيه را باخته اند و جامعه موج برداشته ومردم به ميدان آمده اند، دست به کودتا زدند. گرفتند و بستند و کشتند و سوختند و کردند آن چه را که همگان می دانند تا همين امروز؛ و البته بزرگ ترين رسوايی تاريخ معاصرايران را هم برای خودشان درست کردند.

دوم- وقتی احمدی نژاد خيارش کونه کرد ودراين دوردوم، فهميد که ريش آقا به دستش هست و آش کشک خاله ای است که پای خامنه ای و باند سپاهی ها نوشته شده، شروع به لگد زدن کرد و دم خرش را حسابی دراز بست. آدمی مثل مشايی درکنارش قرارگرفت و ابتدا اطرافيان احمدی نژاد را از نزديک ترين يارانش پاکسازی کرد وبعد به هواربسط قدرت افتاد. از تابستان سال گذشته، به تدريج کلاه سپاهی ها با احمدی نژاد برسر چهارموضوع توی هم رفت:
اولی مسئله پول است. مشايی و رحيمی و دارو دسته ای که به گروه انحرافی معروف شده اند، پايشان را در بسياری از پروژه های کشوردرازکرده اند. مسئله ای که اصلا خوشايند سپاهی ها نيست. درحد چند تا دزدی گرگی، مشکلی نبود، ولی وقتی سراغ نفت آمدند و بانک درست کردن های پی درپی و پيمانکاری های بزرگ، ديگربرای سپاهی ها وبيت خامنه ای قابل تحمل نبود.
دومی مسئله سياست خارجی است. از وقتی زيرآب آقای متکی زده شد و معلوم شد که آقای مشايی، پشت پرده برای آمريکايی ها پيغام می فرستد که اهل مذاکره است واين تندروها وآخوندها نمی گذارند وتازه مردم اسرائيل هم خوبند ومشکلی با آن ها ندارد و ازاين جورعشوه ها، ديگر برای خود خامنه ای هم قابل تحمل نبود؛ چه رسد به سپاهی ها وجناب سردارقاسم سليمانی، فرمانده نيروی قدس. کسی که بارها برای آمريکايی ها پيغام فرستاده که برای مذاکرات به سبک چانه زنی بزرگ آماده است؛ يعنی صحبت يک جا برسرتمام کارت هايی که درعراق وافغانستان و فلسطين و لبنان و پروژه اتمی وساير موارد ، دست سپاه است. تصورکودکانه سپاه از سياست خارجی که سال ها است دنبال تروريسم و توطئه در منطقه و اقصی نقاط دنيا است تا يک روزی با اين کارت ها، سر ميز مذاکره با آمريکايی ها امتياز بگيرد. کاشکی کمی شعور و شناخت از سياست داخلی آمريکا داشتند تا بدانند اين تصورچقدر کودکانه است.
سومی مسئله وزارت اطلاعات است. با توجه به پيشينه اطلاعاتی آقای مشايی، اوخيلی خوب از قدرت اين وزارت خانه درکشوراطلاع دارد. گويا ايشان واحمدی نژاد، مدارکی راهم از اين دستگاه بلند کرده اند که برای روز مبادای دعواها، ابزارگرو کشی داشته باشند. اما سپاهی ها سال ها زحمت کشيده و اطلاعات موازی درست کرده اند تا روزی بالاخره وزارت اطلاعات را به دست بگيرند. کاری که از روز اول تشکيل اين وزارت خانه، دنبالش بودند. ضمن اين که خامنه ای هم يک باردر دوره خاتمی، رنج از دست دادن وزارت اطلاعات را کشيده وهرگز حاضرنبود اين دستگاه از زير دستش دوباره بيرون برود. به همين دليل هم وقتی دعوا به تصاحب وزارت اطلاعات رسيد، حسابی جدی و علنی شد.
وچهارمی هم مسئله مهره چينی برای مجلس آتی ورياست جمهوری بعدی است. ضمن اين که تا همين جای کارهم، احمدی نژادی ها بيش از پنج هزار نفر را درپست های مديريتی کشورجابه جا کرده و سعی کرده اند آدم های خودشان را بگذارند، آن هم بدون اجازه بيت خامنه ای و سپاهی ها. اگرچه خاک مملکت جوری است که همين که طشت يکی از پشت بام بيفتد، هيچ کدام ازاين مديرانی که سرسفره احمدی نژاد نشسته اند، به او وفا نخواهند کرد. آن چنان که درقصه وزارت اطلاعات و خانه نشينی يازده روزه اش، حتی وزيران و استاندارهايش هم حاضرنشدند يک نامه بی قابليت برايش امضاء کنند. بگذريم.
بر اساس اين چهار زمينه اختلاف، حدود سه ماه قبل، عزيزجعفری، فرمانده کل سپاه در يک صحبت خصوصی، از احمدی نژاد خواست تا مشايی و پاره ای آدم هايش را کناربگذارد که او هم زير بارنرفت. از اين جا کليد سناريو زده شد. ابتدا به سراغ خامنه ای رفتند و گردنش گذاشتند که بايد عده ای را از دورو بر احمدی نژاد بگيرند. خامنه ای هنوز هم دنبال اين است که هرطورشده، احمدی نژاد را تا آخر دوره بکشاند و می داند که برداشتن او مثل يک تف سربالا است که بيخ ريش خودش می افتد. اما وقتی قصه عزل مصلحی پيش آمد، رضايت داد که سپاهی ها دستگيری ها را شروع کرده وبه قوت هم بازجويی کنند، اين به قوت البته يعنی جواز شکنجه تا سرحد مرگ. ماشين سپاهی ها به راه افتاد. با چراغ سبز گرفتن از خامنه ای، تبليغات شروع شد والحمدلله درميان نمايندگان مجلس و روحانيون قم و صنف مداح ها و بادمجان دورقاب چين های خامنه ای به قدرکافی آدم بی شخصيت وجود دارد که تا ديروز احمدی نژاد را صدر آسمان می نشاندند و امروز تازه يادشان آمده که اين احمدی نژاد با جن گيرها وفال گيرها و خود شيطان رجيم مرتبط است و اطرافيان او دزدند وفساد های آن چنانی دارند و … خلاصه حرف هايی درهمين يکی دو ماه گذشته زده اند که شش سال بود تمام مخالفين می زدند. گروهی از زندانيان سياسی ما که همين الآن هم در زندان هستند، جرمشان توهين به رئيس جمهور است ومصداقش هم همين جورحرف ها، تازه خيلی هم ملايم تر.

سوم- اما غيرازاين چهار زمينه اختلاف با احمدی نژاد، سپاه يک برآورد استراتژيک هم از خود کرده است و آن اين که نمی تواند در سه جبهه، هم زمان بجنگد. يعنی نمی تواند دريک زمان، هم درون حکومت، هم با جامعه بين المللی و هم با مردم بجنگد. تصميم گرفته که دوجبهه را به آرامش برساند. تکليف جبهه داخل حکومت را با دستگيری وحمله به اطرافيان احمدی نژاد و مطيع و منقاد کردن خود او و درصورت عدم تمکين، با برداشتن او، می خواهد روشن کند. جبهه خارجی را با استراتژی چانه زنی بزرگ که فکر می کند هنوز کار می کند، می خواهد حل کند؛ ولی نسبت به مردم، سخت گيری و سرکوب را بالا می برد. اين روزها خامنه ای به چند نفر گفته که اوضاع منطقه به نفع ما نيست و فشار جامعه جهانی بالا است و بايد خطر را دور کرد. مشغول زمينه سازی است که اگر سراغ کوتاه آمدن و سازش با دنيا رفت، خيلی هو نشود. بعيد هم نيست که برای اين کار از هاشمی رفسنجانی مايه بگذارد. ( بايد ديد خود هاشمی چقدر زرنگ است و چقدر حاضر است کلاه هايی که خامنه ای برايش می دوزد به سر بگذارد). سپاه هم مشغول توجيه کادرهای بالا و بدنه نسبت به برداشتن احمدی نژاد و گروه انحرافی است، برای بالايی ها می کوشد تا ازآبروی امثال سردارعلی شمخانی درميان سپاهی های قديمی استفاده کند و پايينی ها را دست فرمانده بسيج و فرمانده لشکرمحمد رسول الله تهران سپرده است.

چهارم- اما درورای تمام اين محاسبات، يک نکته ازهمه مهم ترهم وجود دارد؛ و آن هم امواج بلند بحران اقتصادی است که مثل يک سونامی درراه است وبه صورت کابوس سپاه و خامنه ای درآمده و حضرات تازه به ابعاد آن پی برده اند. تازه فهميده اند که نرخ تورم بالا و نرخ بيکاری وحشتناک، همزمان، درکمين کشوراست. رکود تورمی عميقی در راه است که می تواند طبقات فرودست را هم به ميدان بياورد ودرمبارزه با رژيم، به طبقه متوسط ملحق نمايد؛ يعنی اتفاقی که در آمريکای لاتين سرانجام به سقوط کودتاچی های نظامی منجر شد. به همين دليل، شروع کرده اند به اين حرف که قرار است از پاييز، گروه انحرافی، بحران اقتصادی و شهرآشوب درست کند؛ واين يعنی فرار به جلو، با شدت گيری بحران اقتصادی، هر اعتراضی که مردم بکنند برا به اين ترتيب به پای احمدی نژاد و باندش بريزند، تا هم مردم را دلسرد سازند و هم به بهانه توطئه، راحت تر با باند احمدی نژاد برخورد کنند. وقتی کار سخت شد، تقصيرها را يک سره گردن احمدی نژاد بياندازند و اورا سر ببرند و انگار نه انگارکه تمام سياست های اقتصادی احمدی نژاد، تاييد و سفارش خامنه ای وپشتيبانی همين سپاهی ها را داشته است. واصلا دقيق تر، مگرغيراز اين است که دردولت احمدی نژاد، بخش های اصلی و استراتژيک مديريت کشوردست سپاه بوده و سوء مديريت و بی لياقتی اين حضرات، با کشورو اقتصادش همان کاری را کرد که با جنگ ايران وعراق کرده بود. جنگ بی سرانجامی که به قيمت خون ۲۶۷ هزارفرزند ايران زمين و بيش از نيم ميليون مجروح وميليارد ها دلار خسارت، تمام شد.
اين قصه جن گيرو رمال و فال گيرهم، اگرچه غلط نيست، ولی نسبت به اصل ماجرا حسابی انحرافی است. حتی قصه مشايی و گروه او هم، فرعی است ونبايد ما را از اصل ماجرا که خيانت بزرگ خامنه ای و سپاهی ها به ملت ايران بوده، منحرف سازد. دراين خيانت، فرد روانی و مريضی مثل احمدی نژاد را با کودتا وکشتاروتجاوز و زندان، به مردم تحميل کردند، کشور را ويران و مردم را فقير و خودشان را غنی کردند.
مردمی که با مبارزات جانانه خود، اکنون يک پارچه، با شعار مرگ بر ديکتاتور و برگزاری انتخابات آزاد و با تکيه بريک مقاومت مدنی همه جانبه، درمقابل استبداد دينی و تبلورآن، يعنی ولايت فقيه، ايستاده اند.

منبع: گویا

میهن ـ محمدجواد اکبرین: سیدمحمد خاتمی به تازگی در دیدار با جمعی از فعالان سیاسی شمال کشور به طرح صریح دیدگاهش درباره انتخابات پیش رو پرداخته که به هر دلیلی منتشر نشده است. خاتمی در آن دیدار به صراحت گفته است « ما از سال۸۴ نباید در انتخابات شرکت میکردیم! متاسفانه این اشتباه ما بود. این بار اگر شرایط فراهم نشد حتما در انتخابات شرکت نمی کنیم». وی البته افزود که «این نظر شخصی من است و همه باید بعد از شور و رایزنی با هم تصمیم بگیریم».

خاتمی در این دیدار که فایل صوتی اش توسط یکی از حاضران در جلسه، در اختیار روزنامه میهن قرار گرفته، تاکید کرده است که: «مگر میتوانیم از حقوق مردم بگذریم؟ گیرم که تمام کسانی که در این حوادث کشته دادند بیایند بگویند از خون فرزندمان گذشتیم! اما مگر میتوان از حقوق حقه مردم گذشت؟ خیر. زندانیان سیاسی حتما باید آزاد شوند. فضای امنیتی باید باز شود. انتخابات باید آزادانه برگزار شود. مگر با آقای موسوی و کروبی قرار نگذاشتیم که سه شرط فوق را داشته باشیم و به آینده نگاه کنیم؟ در عین حال حرفهای من میتواند به عنوان یک اتمام حجت تلقی شود. هر چند به نظر نمیرسد گوش شنوائی وجود داشته باشد. اما روزی تاریخ قضاوت خواهد کرد».

خاتمی در این دیدار شفاف تر از همیشه سخن گفته و تصریح کرده است که: «تا زمانی که مجری و ناظر انتخابات مطمئن نباشند و هر دو از یک جریان باشند، مطمئنا انتخابات سالم نیست. برگزار کنندکان انتخابات از معتمدان کشور باید باشند. نه آنکه از یک گروه خاص با تندروانه ترین افکار، مسئول باشند. بیایند از همین احزاب موجود افرادی را بدین منظور انتخاب کنند تا انتخابات سالم تری داشته باشیم، اگر شرایط فراهم نشد حتما در انتخابات شرکت نکنیم.

خاتمی اما این دیدگاه را «نظر شخصی» اش می خواند و می گوید: «همه باید بعد از شور و رایزنی با هم تصمیم بگیریم؛ ما از سال ۸۴ نباید در انتخابات شرکت میکردیم، متاسفانه این اشتباه ما بود (…) بنده نظرم این است که در صورت عدم تحقق شروط مان به هیچ وجه در انتخابات شرکت نکنیم و نمیتوانیم آتش تنوری بشویم که نانش برای کس دیگری پخته میشود. هر چند باید در این مورد اجماع صورت بگیرد. این امکان که تا انتخابات حوادث زیادی پیش بیاید هست، اما تا امروز هیچ نشان روشنی برای برگزاری یک انتخابات سالم دیده نمیشود».

خاتمی در ارتباط با انتقاداتی که نسبت به وی در باره مواضع اش مطرح می شود گفته است: «تفاوت رهبران با نخبگان سیاسی این است که نزدیکترین راه برای رسیدن به ایده ها و آمالها را بیابند. احساسات بلند و خواسته های بزرگ جوانان قابل درک است و باید به آنان گفت که نباید مایوس شوند. اما باید بدانیم که همه امکانات در اختیار نیست ، ضمن آنکه از همه امکانات موجود هم نمی توان استفاده کرد».

وی درباره دفاعش از اصل نظام تاکید کرده است که: «تکیه کردن روی اصل نظام انحراف از اصل مساله نیست. من به اسلام اعتقاد دارم. به جمهوری اسلامی اعتقاد دارم. اما تعریفم از جمهوری اسلامی ظرفی است که همه ملت در آن بگنجد».

خاتمی در ادامه گفته است: «انتخابات حق ماست. اگر در انتخابات شرکت نکنیم جوابگو ما نیستیم؛ بلکه کسانی باید پاسخگو باشند که اجازه شرکت در انتخابات را به ما ندادند. برای اینکه در انتخابات مشارکت کنیم باید شرایط فراهم باشد. باز شدن فضای امنیتی، آزادی زندانیان سیاسی و اتخابات آزاد به صورت عملی. مگر میشود این همه در زندان باشند، احزاب محدود باشند، فضا امنیتی باشد و بگوئیم انتخابات آزاد داریم؟نیروهای نظامی نباید در انتخابات دخالت کنند. بحث نظارت استصوابی باید حل شود تا همه افکار موجود بتوانند نماینده داشته باشند. اینطور نباشد که هر کس را نپسندیدند به عنوان ضد ولایت و ضد نظام ردش کنند و بعد بگیرندش».

رئیس بنیاد باران در این دیدار هشدار داده است که «ایران در حال از بین رفتن است. سرمایه کشور را دارند از بین میبرند. اقتصاد را نابود کرده اند. آبروی ملت را به باد داده اند. برای اینکه این آقایان باشند این همه هزینه شد. خون ریخته شد، زندانها پر شد. حالا اینها هم بد شده اند. سهام عدالت غیر قانونی بود. پول را به اسم دیگری میگرفتند سهام عدالت پخش میکردند به امید این که زمان نیاز، مردم به حمایتشان به خیابان بیایند که نیامدند. آقای موسوی در مناظره انتخاباتی گفت دولت، دولت رمالی است. گفتند حرف اشتباهی بوده، حالا ببینید خودشان آش را چه شور میکنند؟»

محمد خاتمی در پایان گفته است: «جنبش سبز یعنی جنبش آزادی و البته آزادی انتخابات. جنبش سبز، عزیز و بزرگوار است. دلمان از حصر آقایان موسوی و کروبی خون است. امیدوارم شاهد رفع حصر ایشان و همسرانشان و البته آزادی تمام زندانیان سیاسی باشیم؛ اما مطمئنا از خواستهای ملی و اساسی کوتاه نمی آئیم».

منبع: میهن

بعد از آنكه محمود احمدی نژاد در همایش علمی تخصصی «راهبردهای نوین پیشگیری و مبارزه با قاچاق كالا و ارز» با بیان اینكه “هیچ وزارتخانه‌ای خارج از كنترل گمرك نباید اسكله‌ داشته باشد”، تاكید كرد:”كالاهای نظامی و دفاعی نیز می‌تواند از گمركات رسمی كشور وارد شود”، این گمانه‌زنی از سوی رسانه‌ها مطرح شد كه رئیس دولت مدعی وجود اسكله‌ها و گمركات غیررسمی و مخفی است كه از طریق آنها قاچاق كالا انجام می‌شود” و همزمان با گمانه‌زنی‌ها بود، که ناگهان محمدعلی جعفری، فرمانده کل سپاه در این خصوص گفت:”این بحثی انحرافی است كه توسط افرادی كه به نظر ما، ذینفع هستند، مطرح می‌شود.”

اما با وجود اعلام ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز مبنی بر اینکه دیگر اسکله غیرقانونی نداریم، اما مراجعه به لیست اسکله‌های غیرقانونی اعلام شده و مبادی ورودی و خروجی گمرک نشان می‌دهد هنوز عمده آن اسکله‌های غیرقانونی جزو مبادی رسمی تجارت ایران نشده‌اند که بررسی دو لیست اسکله‌های غیرمجازی اعلام شده در گذشته و گمرک‌های امروز کشور این را نشان می‌دهد.

به گزارش ایسنا، از ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز، ابویی، معاون این ستاد به مانند رییس آن همچنان تصریح می‌کند: “هیچ دستگاهی حق ندارد خارج از دید گمرک اقدام کند و هرچند که ما اسکله غیرقانونی نداریم، اما رییس‌جمهور خواستند تاکید کنند که حتما دستگاه‌ها به این موضوع توجه کنند. وگرنه اسکله‌های تجاری ما قطعا باید نظارت گمرک را داشته باشند.”

چهارم آبان ماه سال گذشته نیز حمیدرضا تقی‌زاده، دبیر وقت ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز، از بسته شدن پرونده قاچاق کالا در اسکله‌های غیرمجاز خبر داده و گفته بود: پرونده اسکله‌ها از فهرست قرمز قاچاق خارج شده است.

حتی پیش از آن، علی طاهری مطلق، به عنوان رییس سازمان بنادر و کشتیرانی در سال 86 از ارائه لایحه‌ای به مجلس برای مختومه کردن فعالیت بنادر خبر داده بود که این لایحه هم در مجلس تصویب شد.

با وجود این، آنچه همچنان ابهام برانگیز است این که احمدی‌نژاد در هفته جاری حتی رییس ستاد مرکزی مبازره با قاچاق کالا و ارز را موظف کرد که به همراه وزیر کشور و استانداران مرزی در این مورد اقدامی انجام دهد. محمود احمدی‌نژاد در این مورد گفته است: “اینها را تنظیم کنید و وزیر کشور، استانداران مرزی و رییس ستاد مرکزی مبارزه با قاچاق کالا و ارز با هم بنشینند، نظمی به این کار بدهند و آن را مستمر کنند. اینها نیز باید ثبت شوند تا معلوم شود چه کالاهایی چه موقع و از کدام مرز وارد کشور شده است؟ در واقع باید کد‌دار، ثبت و مشخص شود تا وقتی کالا وارد بازار شد، معلوم شود که این کالا مجاز است.”

سهم بخش‌ها از اسکله‌های کشور
در حال حاضر اسکله‌های بازرگانی در کنترل گمرک و سازمان بنادر و دریانوردی قرار دارند و کمتر وزارت‌خانه‌ای صاحب اسکله است. به جز اسکله‌های صیادی که در اختیار سازمان شیلات و تعدادی اسکله در اختیار وزارت نفت است، بقیه یا اسکله‌های بازرگانی تحت کنترل سازمان بنادر و گمرک کشور یا اسکله‌های نظامی و دفاعی هستند.

آخرین بار که تعداد اسکله‌های ایران اعلام شده 201 اسکله بوده که طبق اعلام ستاد مبازره با قاچاق کالا و ارز از این تعداد 43 اسکله تجاری، 69 اسکله صادراتی، 20 اسکله صنعتی، 23 اسکله چند منظوره، هفت اسکله مسافری، 15 اسکله نظامی و 13 اسکله متروک بوده‌اند. هرچند مجموع این تعداد اسکله 190 مورد می‌شود اما دبیر وقت ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز در سال 86 میزان اسکله‌های کشور را 201 اسکله اعلام کرده بود که به نظر می‌رسد در تعیین نوع آنها 11 اسکله اعلام نشده است.

همچنین پیش از آن رییس این ستاد در سال 83 اعلام کرده بود که از مجموع 201 اسکله در کشور 20 درصد دارای مرز گمرکی و 80 درصد دیگر دارای مرز مجاز گمرکی نیستند. این آمار به منزله قانونی بودن تنها 40 اسکله است. چرا که با در نظر گرفتن سخنان چند روز پیش احمدی‌نژاد تنها اسکله‌هایی قانونی هستند که تحت نظارت گمرک کشور باشند.

با وجود این، ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز مدعی ساماندهی 160 اسکله غیرقانونی است که با مراجعه به لیست اسکله‌های غیرمجاز شناخته و اعلام شده این ستاد و حضور نداشتن آن اسامی در گمرکات ایران مشخص می‌شود همچنان آن اسکله‌های غیرقانونی تحت نظارت گمرک نیستند، حال در حال فعالیت هستند یا نه؟ را هم احتمالا ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز بدون پیگیری و بررسی نمی‌تواند پاسخی بدهد.

لیست اسکله‌های مجاز و غیرمجاز
هم‌اکنون 167 گمرک در کشور وجود دارد که این گمرک‌ها براساس مفاد بند 1 ماده 12 قانون الحاق موادی به قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت مصوب 27 بهمن 80 و باستناد مفاد ماده 26 قانون امور گمرکی و مصوبه هیات وزیران در مورد استقرار گمرک در مبادی ورودی و خروجی کشور است. همچنین بر اساس قانون یکسان‌سازی تشرفات ورود و خروج کالا و خدمات از کشور مصوب 17 فروردین 83 مجلس شورای اسلامی، کلیه واردکنندگان و صادرکنندگان اعم از وزارتخانه‌ها و موسسه‌ها و شرکت‌های دولتی و غیردولتی و نهادهای عمومی غیردولتی و کلیه اشخاص حقیقی و حقوقی و موسسات خیریه موظف هستند کالاهای وارداتی و صادراتی خود را با تسلیم اظهارنامه گمرکی و انجام تشریفات لازم از اسکله‌ها، فرودگاه‌ها و مرزهای مجاز فوق مطابق با دستورالعمل‌های گمرک ایران وارد و یا صادر کنند و در غیر این صورت مشمول مقررات قاچاق کالا خواهد بود.

جدای از اینکه این موضوع همان بحث مطرح شده احمدی‌نژاد است، باید به این نکته توجه کرد که در همان سال 83 هم به نوعی اعلام شده بود که اسکله‌هایی که تحت نظارت گمرک نیستند، مبادی رسمی تجاری کشور محسوب نمی‌شوند.

در دی ماه سال 83 لیستی از اسکله‌های بدون مجوز اعلام شد که از پنج استان هرمزگان، بوشهر، سیستان و بلوچستان، خوزستان و مازندران بود که ابتدا به اسامی آنها اشاره می‌شود و سپس به اسامی گمرکات حال حاضر این استان‌ها.

اسکله‌های بدون مجوز استان هرمزگان
بستانو(غرب بندر لنگه) ـ کشتی سازی خلیج فارس(بندرعباس بستانو) ـ درگهان (جزیره قشم) ـ سوزا (جزیره قشم) ـ لافت(جزیره قشم) ـ رمچاه(جزیره قشم) ـ گوگسر(غرب آبکوهی) ـ دولاب (جزیره قشم) ـ لارک(جزیره لارک) ـ ابوموسی(جزیره ابوموسی) ـ سیری(جزیره سیری) ـ کیش(جزیره کیش) ـ هنگام(جزیره هنگام) ـ تنب بزرگ(جزیره) ـ تنب کوچک(جزیره) ـ هندورابی(جزیره هندورابی) ـ فارور(جزیره فارور) ـ آبکوهی(غرب درک) ـ خمیر(حدفاصل لنگه و بندر عباس) ـ اسکله شهر بندرعباس، شهید حقانی (مرکز شهر) ـ کوه مبارک(غرب خلیج جاسک) ـ گرکوشکی(جنوب شرقی سیریک) ـ سیریک(جنوب شرقی استان) ـ بحل (شرق یک بنی) ـ یک بنی (شرق بندر جاسک) ـ جگین(شرق جاسک) ـ جهلا(شرق جاسک) ـ یونجی(شمال کوه مبارک) ـ طاهرونی(شمال سیریک) ـ کوهستک(جنوب شرقی گرگان) ـ معلم(شرق بندر لنگه) ـ مغویه( غرب بندر دیوان)ـ دیوان(غرب بستانو) ـ چارک(شمال غرب بندر لنگه) ـ چیرویه(غرب چارک) ـ شیو(غرب مقام) ـ مقام(شمال غربی چارک) ـ اسکله فولاد بندرعباس(شرق بندر شهید رجایی) ـ بیاهی ـ کافرغان

گمرک‌های حال حاضر استان هرمزگان
شهید رجایی ـ پهل ـ خمیر ـ تیاب ـ کرگان ـ سیریک ـ جاسک ـ ابوموسی ـ هرمز ـ منطقه ویژه اقتصادی معدنی و فلزی ـ منطقه ویژه کشتی سازی ـ بندر لنگه ـ چارک ـ شیو ـ بازارچه مرزی کنگ ـ لاوان ـ سیری ـ بندر آفتاب ـ گمرک شهید باهنر ـ گمرک فرودگاه ـ گمرک قشم ـ درگهان ـ لافت ـ گمرک کیش

اسکله‌هایی که در استان هرمزگان تحت نظارت گمرک درآمده‌اند
خمیر ـ ابوموسی ـ چارک ـ سیری ـ درگهان ـ کیش

اسکله‌های بدون مجوز استان بوشهر
اسکله صید صنعتی(خورسلطانی) ـ بندرگاه(شرق هلیله) ـ طاهری(جنوب حوضچه شیلات طاهری) ـ جفره ماهینی (حاشیه غربی شبه جزیره بوشهر و جنوب هتل دلوار) ـ بندر قدیمی خارک(جزیره خارک) ـ شیف(جزیره شیف) ـ لاورساحلی(شمال کنگان) ـ هلیله( جنوب شرقی بوشهر) ـ جزیره شمالی(جنوب شرقی گناوه) ـ ریگ (جنوب شرقی گناوه) ـ بوالخیر(شمال بندر عامری)،عسلویه (خلیج فای یند) ـ طاهری( فاصل کنگان و عسلویه) ـ پرک(شرق طاهری) ـ کارگاه ساخت تعمیر کشتی(شرق دره گپ) ـ صنایع دریایی ایران(قسمت انتهای خور سلطانی) ـ اسکله پودر(خور پور)

گمرک‌های حال حاضر استان بوشهر
بوشهر ـ بازارچه بوشهر ـ منطقه ویژه اقتصادی بوشهر 1 ـ منطقه ویژه اقتصادی بوشهر 2 ـ خارک ـ دلوار ـ بوالخیر ـ کنگان و بازارچه ـ دیر ـ منطقه ویژه اقتصادی پارس ـ عسلویه ـ نخل تقی ـ گناوه و بازارچه ـ ریگ ـ دیلم

اسکله‌هایی که در استان بوشهر تحت نظارت گمرک درآمده‌اند
خارک ـ بوالخیر ـ کنگان ـ عسلویه ـ ریگ

اسکله‌های بدون مجوز استان سیستان و بلوچستان
پسابندر(جنوب غربی خلیج گواتر) ـ اسکله کیسونی(شمال شهید بهشتی) ـ آبدلان بندر(شرق خلیج پزم) ـ کنارک(غرب خلیج چابهار) ـ تیس(شمال غرب خلیج فارس) ـ درک(غرب کلات) ـ گواتر(غرب خلیج گواتر) ـ کلات(غرب تنگ) ـ هومدان(غرب تنگ) ـ گوردیم(غرب خلیج پزم)

گمرک‌های حال حاضر استان سیستان و بلوچستان
زاهدان ـ ایرانشهر ـ سراوان ـ بازارچه کوهک ـ بازارچه مرزی جالق ـ زابل ـ میلک و بازارچه ـ میرجاوه ـ بازارچه میرجاوه ـ چابهار ـ منطقه آزادچابهار ـ پیشین و بازارچه

هیچ اسکله‌ای بدون مجوزی در استان سیستان و بلوچستان تحت نظارت گمرک در نیامده است.

عقب نشینی در برابر برادران قاچاقچی
گفتنی است بدنبال واکنش فرمانده سپاه و هشدار رهبری، احمدی نژاد با یک گام عقب نشینی سخنانش در مورد قاچاق را تحریف شده خواند و این بخش از سخنان را از سایت دولت حذف کرد.

در بیانیه ای که به این مناسبت منتشر شد آمده است: به دنبال انتشار خبر ناقص و تحریف شده از سخنان رییس‌ محترم جمهور در «همایش راهبردهای نوین در پیشگیری و مبارزه با قاچاق كالا و ارز» (شنبه 11 تیرماه جاری) كه بعضا با واكنش برخی از مسئولین همراه بوده است. ضمن اظهار تاسف از اقدام غیراخلاقی و غیرحرفه‌ای برخی خبرگزاری‌ها و سایت‌های خبری در انتشار چنین اخباری بار دیگر تاكید می‌شود كه تنها مرجع موثق و معتبر انتشار اخبار رییس محترم جمهور، سایت ریاست جمهور و مركز ارتباطات، اطلاعات و تبلیغات دفتر رییس‌جمهور است.

هر چند این بیانیه تصریح دارد که تنها منبع پایگاه اطلاع رسانی دولت است اما با رجوعی به این سایت مشاهده می شود که اصل سخنان احمدی نژاد که اشاره مستقیم به ” نهادهای امنیتی” دارد، حذف شده است.

وی گفته بود: ” تمام مرزهای غیرقانونی باید بسته بشود؛ فلان سازمان، فلان نهاد، فلان دستگاه، هر کس یک جا را سوراخ کرده و برای خودش می‌برد، می‌آورد، این غلط است، هیچ کس نباید مصونیت داشته باشد.”

رییس دولت دهم همچنین به عنوان نمونه‌ای از گسترده بودن قاچاق کالا در ایران به ارقام کلان حاصل از قاچاق سیگار اشاره کرد و گفت: “بین ۵۵ تا ۶۰ میلیارد نخ سیگار در ایران مصرف می شود که معادل ۲ هزار میلیارد تومان است. این رقم همه قاچاقچیان درجه یک دنیا را به طمع می اندازد، چه رسد به «برادران قاچاقچی» خودمان!”

احمدی نژاد از “برادران قاچاقچی” یاد کرد که با واکنش شدید سردار جعفری رو به رو شد. فرمانده سپاه اتهام زنی به سپاه درباره قاچاق کالا را برنامه ای از سوی افراد ذینفع در قاچاق خوانده و گفته :” این افراد با مطرح کردن چنین بحث‌هایی قصد دارند توجه دولت و دستگاه‌های دیگر را از جایی که قاچاق اصلی کالا اتفاق می‌افتد، منحرف کنند.”

لازم به یادآوری است فرمانده كل سپاه دو روز پیش مدعی شد “نیروهای مسلح به طور طبیعی به دلیل وضعیت نظامی كه دارند، اسكله‌هایی نظامی در اختیارشان است كه در آنها هیچوقت بحث تبادل كالا صورت نمی‌گیرد و این مسایل صحبتهای انحرافی است كه مطرح می‌كنند.”

منبع: جرس

«خانه‌ی موسوی و رهنورد را به زندانی با دیوارهای بلند آهنی برای آنها تبدیل کردند.» این، مشاهدات برخی از کارمندان نهاد ریاست جمهوری، پزشکان و بیماران بیمارستان شهید شوریده است که روبه‌روی کوچه اختر قرار دارد؛ کوچه‌ای که منزل موسوی در آن واقع شده است.

یاد آر روزهای سردی را که دلگرم بودیم بانوی سبزی که گاه مخفی و بیشتر پس از درگیر شدن با مامورین امنیتی از خانه بیرون می زد و با هزار زحمت، خودش را به جمع های منتظر می رساند.

رهنورد برای اصرارش بر حق جویی، برای مبارزه بر تبعیض ها ، برای قرآن پژوهی اش , محبوبیتش بارها به باد تهمت وتوهین گرفته شد.هنوز زمان طولانی نگذشته است از آن روزی که درصحن دانشگاه الزهرا ،به ناروا روسری از سرش کشیدند. در صحن علنی مجلس عکسهای خصوصیش را پخش کردند . سالها اجازه چاپ کتابهایش را ندادند با اندیشه اش به ستیز پرداختند در طول مبارزات جنبش سبز. با گاز فلفل و اشک آور به او حمله ور گشتند ، با ضربات باتوم کبودش کردند یا در خیابان برسر او تاختند و و بی ادبانه به سوال و بازجوییش کشیدند . دست آخر چه سبک فکرانه بعداز چندین بار تهدید بر اخراج ، از ورودش به دانشگاه تهران جلو گیری کردند بعد از آنهم چنانکه رسمشان بود و هست ، به دروغ پردازیهای خود در این زمینه ادامه دادند و از این طریق به آرام کردن دلهای بیمار خود پرداختند.

تمام آن روزها، زمزمه های نگران مادر بدرقه ی راهش بود و نگاه های سکوت پدر به یاد تمام مجاهدت های جوانی، ستایشگر استحکام قدومش بود.

امروز تقویم می گوید از زندانی کردن میرحسین و رهنورد صد و چهل روز گذشته است . اما دل بی قرار مادر شمردن نمی داند. دل بی تاب مادر کوچه ی بن بستی می شناسد که با دیوار و نرده هایی آهنی و سیاه، زندان شده است. دل نگران مادر، دختری را می شناسد که دیگر پشت زنگ تلفن حالی نمی پرسد و درآستانه ی در خانه مادری ظاهر نمی شود.

امروز نیز او را در خانه خودش زندانی کرده اند. به دروغ می گویند آزاد است و سرگرم فعالیتهای هنری و اما دغدغه این روزهای خانواده نگران او است که نکند این پدر پیر تن وجان فرسوده چون اسماعیل پدر میرحسین تشنه دیدار فرزند ارشد و چشم به در دوخته از میانشان رخت بربندد.

مادر زهرا رهنورد همان بود که انتظار می رفت، استحکام صدایش، یاد آور فریادهای بانوی سبز ایران بود و غم پنهان شده در گفتارش، درد مادران دیگر اسرای سبز را تداعی می کرد. صحبت کردن و مصاحبه با مادری پیر در این شرایط ساده نیست. مادری که خانواده اش در معرض تهدیدهای مختلف هر روز نگران تر از قبل منتظر خبری نشسته اند.

او این ماه ها شاهد ضعف جسمانی و کاهش وزن شدید دختر و دامادش بوده است که در دیدار آخر کاملا مشهود و نگران کننده بوده است. همچنین براین باور بود که کل این روند غلط بیشتر به آدم ربایی شبیه بوده است.

در باره وضعیت میرحسین موسوی و زهرا رهنورد گفت و گویی را با مادر پیر خانم رهنورد انجام داده ایم که با هم می خوانیم:

پدر و مادر پیر خانم رهنورد

از آخرین خبری که از آقای مهندس و خانم دکتر دارید برای ما می گویید؟

حدود دو هفته پیش با داماد و دخترم ملاقات داشتم. و آنها هم روحیه ی خیلی خوب و قوی داشتند، محکم، مثل همیشه.

آزادی عمل در این دیدارها چقدرهست؟ مثلا فرزندان دیگرتون هم که به هرحال دلتنگ هستند می تونن باشن؟

ملاقات بدون هماهنگی قبلی بوده و به همین دلیل یکی دو بار اتفاقی فرزندان دیگرم هم حضور داشته اند.

در ملاقات می توانید راحت صحبت کنید؟ فکر می کنید چقدر فضای آن با واقعیتی که در آن محصور هستند تطابق می کند؟

من یک مادرم و حتما راحت صحبت خودم را می کنم. البته حرف های سیاسی نمی زنم چون شنیدم که به بچه ها هم گفته اند در دیدارها حرف سیاسی نزنند که در غیر این صورت همین دیدارهای محدود کوتاه هم قطع می شود تمام دیدارها هم با حضور تعداد خیلی زیادی از مامورها انجام می شود. یک عده داخل هستند خانم و آقا یعنی آنها هم در زوایای مختلف کنار ما می نشینند. در فضای بیرون هم که خب من تابه حال نشمرده ام اما خیلی زیاد هستند.

من هیچ اطلاعی درباره اینکه در جاییکه حصر هستند چگونه زندگی می کنند ندارم و بعید می دانم که کسی هم اطلاعی داشته باشد. البته این را هم بگویم که بعد از یک ماه و نیم بی خبری چندباری خیلی کم به من و همسرم تلفن کرده اند.

ملاقات دخترخانمها به چه ترتیبی است؟ مرتب می توانند به ملاقات بروند؟ و تعریفشان از ملاقاتها چه بوده است؟

متاسفانه باید بگویم که نوه هایم یعنی دخترها به مدت طولانی از پدر و مادرشان بی خبر بوده اند و برای ۳ ماه اول که تقریبا ملاقاتی نداشته اند حتی یکبار بیش از ۵۰ روز تمام خانواده به طور مطلق از آنها بی خبر بودند. جز چند دقیقه بالای سر پدر مرحومِ آقای موسوی . ولی در ۴۰ روز اخیرملاقات های محدودی صورت گرفته است که آنهم با حضور مامورهای خانم و آقا و دوربینهای متعدد نصب شده در محل بوده است.

طفلک نوه هایم با من زیاد صحبت نمی کنند. چرا که صحبت کردن راجع به این قضیه با کنترل دائمی مکالمه ها و دیدارهای خانوادگیمان سخت است در ضمن آنها نمی خواهند مرا نگران کنند. اما حتما بودن نیروهای امنیتی و کنترل کردن و بازرسی بدنی دختران ایشان و حتی مواد خوراکی که برده اند و لوازم نوه های دختر و دامادم برایشان خیلی آزاردهنده بوده است .حتی وقتی بچه ها می روند موهای سر آن ها را هم گشته اند که ببینند چه چیزی قایم کرده اند. گل سرشان راباز کرده اند .آخر این رفتار درست است؟

برخورد ماموران با شما و دختران آقای موسوی و خود مهندس و همسرشان چطور است؟

در ظاهر که محترمانه، اما واقعیتش تهدید امیز است. مثلا دختر من نمی تواند یک کلمه به من خصوصی چیزی بگوید، چشم های آنها مرتب روی ماست که ببینند کی چه می شنود و چه جواب می دهد. همیشه هم می گویند خبر ندهید، تهدید می کنند و می گویند سکوت کنید. اما تا کی؟

وضع روحی خانواده ، دخترهای مهندس چه؟ آیا آنها مشکل خاصی ندارند؟

آن ها هم مثل پدر و مادرشان روحیه ی مقاومی دارند. اما همگی ناراحتند از اینکه در چنین مخمصه گرفتار شده ایم. من یک مادرم. پدرش هم که بیمار است و من می ترسم اتفاقی بدی برایش بیفتد. مثل اتفاقی که برای موسوی بزرگ افتاد.امیدوارم همچین اتفاقی نیفته و سایه ی ایشون همچنان بر سر ما باشد.

از وضعیت جسمی خانم رهنورد و آقای موسوی چه خبری دارید؟

من که مدام نمی بینمشان و به هرحال دیدارها هم محدود بوده چون اونها زندانی هستند. اما از روی ظاهر می توانم بگویم که نسبت به ملاقات های اخیر، دفعه آخر متوجه رنگ پریدگی و لاغری شدید و ناگهانی دختر و دامادم شدم. و این از نظر من که مادر هستم پنهان نبود. من نمیدانم واقعا بر آنها چه گذشته است. البته خودشان برای اینکه ناراحتی ما را دیدند و خواستند من را از نگرانی در آورند گفتند گاهی روزه می گیرند. اما بی شک دلیلش این نمی تواند باشد و تغییر ناگهانی ظاهری آنها و رنگ کاهی پوست و از دست دادن وزنشان به شدت نگران کننده است.

خوب این مساله ی خیلی مهمیه…. اصلا وضعیت پزشکی آنها چطور است؟ قبل و یا بعد از زندان شما خبر دارید؟ مثلا آیا تحت نظر پزشک خاصی هستند؟

دخترم و دامادم پیش از این سالم سالم بودند و همه هم این را می دانستند. اصلا اگر غیر از این بود که نمی توانستند اینهمه فعالیت و جنب و جوش در این دو ساله داشته باشند .الان را طبیعتا نمی توانم بگویم، فقط از روی ظاهر و جسمشان می توانم قضاوت کنم. این نگرانی البته برای دخترانش و بقیه اعضای خانواده هم پیش آمد و همه پیگیر شدند. اما آنها گفتند که خودمان دکتر داریم و پیگیری میکنیم. ولی پزشک از طرف ما نبوده است. معلوم است که تا زمانی که پزشک از طرف ما نباشد نگرانی ما همچنان باقیست.

یعنی خانواده مشخصا خواسته اند که این موضوع پیگیری شود و توجهی نشده است؟

بله دخترها و خانواده دامادم خواسته اند و بارها اصرار کردند ولی هر بار بهانه ای آورده اند و گفته اند ما خودمان دکتر خودمان رامیبریم و ظاهرا هم دکتر از طرف خودشان برده اند.

نکته ی نگران کننده این است که دامادم( مهندس موسوی) پیش از این گفته بود که تنها در یک بیمارستان رسمی حاضر به انجام چکاپ است. یک بار هم اوایل حصر ظاهرا خواسته اند پزشک بیاورند که دخترم گفته بوده در همان بیمارستان ویزیت بشود و اگرنه راضی نمی شوم…اینها برای من نگرانی می آورد. روزهای سختیست …من مدام به این فکر می کنم که تا قبل از زندانی شدن، آنها هر دو در وضعیت سلامتی کاملا مناسبی بودند و این را همه خبر داشتند. اما بار آخر واقعا ما دچار شوک و نگرانی شدیم به خصوص اینکه اجازه نداده اند یک دکتر شناخته شده و قابل قبول از طرف خودمان به وضعیت سلامتی آنها رسیدگی بکند.

همه ی ما نگران شدیم با این خبر… هیچ خبری نیست که تا کی می خواهد این وضعیت ادامه داشته باشه؟

نه. هیچ خبری نیست. و هیچ معلوم نیست علت این زندان بی دلیل چه بوده است و تنها خبری که ما داریم وجود چند در و دیوار در یک کوچه کوچک است. نوه هایم می گویند که کوچه را با چند دیوار بلند آهنی مسدود کرده اند و هیچ کس هم نمی داند اصلا داخل این محدوده چه میگذرد؟ چه تعدادی نیرو هست و آیا نیروها اصلا داخل خانه مقیم هستند یا خارج از آن و تا کی قرار است ادامه پیدا کند.البته باید تذکر بدهم که من این را حبس و حصر نمی دانم. این دقیقا آدم ربایی است. دختر و داماد من که کاری نکردند که زندانی شوند اینها جز خدمت به کشورشان هیچ کاری نکردند.

نظر دختر و دامادتون درباره ی این مسائل چیست؟

آنها راجع به این قضیه حرف خاصی نزده اند. زیرا همانطور که گفتم در دیدارهای کوتاه ما مثل هر زندانی دیگری فضای این حرفها نیست. من خودم مواظبم سوالی نکنم که گرفتاری ایجاد شود. اما خوب با توجه به زندانی شدن پسر بزرگم سال قبل که در راستای همین اتفاقات بود یاد گرفته ام که صحبت هایم چگونه و در چه مواردی باشد .

شما( یا اعضای خانواده ) تا حالا با بازجوها یا نیروهای امنیتی صحبتی داشته اید؟

البته من نه اما بارها دخترهای مهندس، نوه ها و بقیه اعضای خانواده بطور رسمی و غیر رسمی تلفنی و حضوری بازجویی شده اند و یا تحت فشار و تهدید قرار گرفته اند، تهدیدهای شغلی وجانی. و حتی توهین های آزار دهنده ای که نه تنها کلامی بلکه بدنی هم بوده است.

خواسته ی آن ها چیست؟

خواسته اصلی آنها که از همه پوشیده است. اما حتما یک از خواسته های بزرگ آنها سکوت کردن همه اعضای خانواده است. که همین هم به شک ما درمورد وضعیت زندگی و سلامتی آنها دامن می زند. شاید هم با سکوت ما برنامه های دیگری هم دارند.

تا حالا پیشنهاد یا راه حلی از سوی حکومت یا نیروهای امنیتی به خانواده شده برای حل این مسئله؟

البته که نه. چون خودشان می دانند راه حلی هم جز آزادی سریع آنها و جواب دادن به این ۵ ماه زندانی بودن بی دلیل دختر و دامادم نیست همه می دانند داماد و دخترم جز خیرخواهی در این سالها برای مردم و کشور چیزی نخواسته اند و از همه زندگیشان هم گذشته اند. دخترو دامادم برای مردم از هیچ کاری دریغ نمیکردند و حتی از ما هم کمک می گرفتند. این جواب تلخ و دردناکیست برای من که ناظر زندگیشان بوده ام و همه ی کسانی که حقیقت را دیدند و می دانند.

دختر شما یکی از زنان فعالی بود که در این دو سال خانواده های زندانیان را تنها نگذاشت و همین دیدار ها و سر زدن های خانم دکتر همیشه بدخواهان را خشمگین می کرد، در این چند ماه برخورد مردم و خانواده های زندانیان سیاسی و فعالان سیاسی با خانواده ی موسوی و رهنورد چطور بوده است؟

خیلی صمیمانه. البته من دیداری با کسی نداشته ام یا صحبتی. بیشتر احتیاط می کنم . اما هرجا می رویم همه احوالپرسند و نگرانند در کوچه خیابان محل همه جا هرکسی که متوجه می شود خیلی ابراز دوستی و محبت ونگرانی و ناراحتی و خشم از این وضع می کنند.

با توجه به فضای تبلیغاتی و دروغ هایی که درباره ی این زندان گفته می شود که ایشان اصلا در حصر نیستند ویا فعالیت روزمره یا هنری عادیشان را فقط تحت مراقبت ادامه می دهند، از همینجا صحبتی با مسببان این ماجرا ها دارید؟

هیچ معلوم نیست تا کی آن ها باید در این وضعیت آنجا بمانند. مگر اینها جز خدمت به مردم و خانواده های زندانیان سیاسی کاری کردند؟ اول از همه باید بگم که حتی اگر برفرض محال هم چنین بود یعنی آنها در امن و آسایش هم بودند که نیستند خود نفس زندان کردن بیگناهان و قطع ارتباطشان با همه انقدر بد هست و اسیر بودن انقدر دردناک هست که لازم به توضیح نیست. اما خطاب من با کسانیست که این دستور را داده اند یا اجرا کردند. برای من رنگ رخساره خبر می دهد از سر درون.

از دیگر سو سخنی با مردمی که این مصاحبه رو می خوانند دارید؟ نکته ای وجود دارد که لازم باشه در اختیار مردم قرار گیرد؟ در آخر هم اگر صحبتی هست بفرمایید

تشکر میکنم از شما که جویای حال من شدید. من خودم بیمارم و نگران دختر و داماد خوبم هم هستم و شوهرم که به شدت مریض احوال و رنجور است و بی تابی هایش برای خانم رهنورد ما را نگران و متاثر کرده است و تشکر میکنم از همه ی مردمی که یا همدرد ما هستند یا درد مارا درک می کنند.

مرتب به من آشنا و غریبه زنگ می زنند و می پرسند از آقای مهندس چه خبر از خانم دکتر چه خبر؟ من هم می گویم همان خبری که شما دارید را ما هم داریم. خیلی نکته ها هست اما فعلا نگفتنش بهتر است.

آرزو دارم روزی همه ی کسانی که دربند هستند روزی پیش خانواده هایشان برگردند و خانه هایشان دوباره روشن شود. من فقط برای دختر خودم دعا نمی کنم. امیدارم همه ی آنهایی که به هر علتی در بازداشت هستند و به آنها ظلم و ستم می شود زودتر آزاد شوند. ان شاالله خبر آزادی همگی را بشنویم که حتما همه خوشحال می شویم.

منبع: کلمه

خامنه ای

خامنه ای

رهبری ساده زیست سوار بر BMW

سلطان علی

سبز می مانم تا آزادی … تا ابد
امید، رساترین اعتراض ماست

جائی خواندم مردی قلبش درد گرفت رفت نزد پزشک و از او شنيد که به بيماری مهلکی مبتلاست، با شنيدن اين خبر مَرد بيمار فريادی کشيد و دو سيلی به گوش پزشک زد و بی پرداخت حق ويزيت از مطب خارج شد، دفعه بعد که باز دردش افزون شد و به مطب رفت پزشک با روی گشاده به او گفت هيچ چيزت نيست، هم سيگارت را بکش هم آب شنگولی را بخور، و همه کارهای خلاف ديگر، خوب خوبی. مرد شادمان برخاست و علاوه بر حق ويزيت، انعامی هم در کف منشی پزشک گذاشت اما دم در مطب به زمين افتاد. منشی علت را پرسيد دکتر گفت خواستم حق ويزيت دفعه قبل را هم بپردازد چون ديگر چيزی به پايانش نمانده بود، در عين حال خودم را هم از مسير سيلی دور کنم.

کسانی که برنامه های هويت ساخته مشترک سعيد امامی و حسين شريعتمداری را ديده اند در تيتراژ آن جا فيلمی بود که مرا در يک جلسه خارج از کشوری نشان می داد، لحظه ای بود که در آن من خطاب به اپوزيسيون می گفتم “شما مانند کشتی گيری هستيد که تحمل ندارد کسی درباره رقيب و قدرتش به او سخنی بگويد، از همين رو بيست سال است [ در آن زمان ۲۰ سال بود] کشتی می گيريد و از جمهوری اسلامی شکست می خوريد. در حالی که حريفتان چندان قوی نيست اما شما راه مشاوره و خبر را به روی خود بسته ايد و هر کس به شما می گويد حريف پای راستش قوی است مراقب باشيد او را فرستاده نظام می بينيد و راه خبر می بنديد” [قريب به مضمون]. بابت اين حرف ها که در جمع بسته ای در دانشگاه فرانکفورت زده بودم و فيلمش به دست وزارت اطلاعات افتاده بود، بارها در تهران بازجوئی پس دادم.

حالا سئوالم اين است که پزشک بايد برای دلخوش بيمار نظر بدهد يا تشخيص خود بگويد که تا دير نشده شايد معالجه شود، سئوال ديگرم اين است که آيا اصولا پيروزی در مسابقه بدون داشتن اطلاعات دقيق درباره قدرت و ضعف رقيب ممکن است. و اين دو سئوال را که پاسخ داديد آن گاه از کسانی که از نظر اين حقير در گمانه زنی انتخابات آينده مجلس برآشفته اند بپرسيد برآشفتگی شان از چيست.

من در دو برنامه تلويزيونی در دو فرصت مختلف در پاسخ اين سئوال که وضعيت انتخابات آينده را چطور می بينی گفته ام حدود شصت در صدی در انتخابات شرکت می کنند… وقتی فرصت کمی وجود داشت اشاره کردم “… اين حکومت تا کنون نشان داده پنجاه در صد از مردم را به پای صندوق می برد، ايجاد انگيزه برای ده در صد هم کار زيادی ندارد برايشان”. باز در فرصت بيشتر اشاره کردم به رقابت های محلی، به دادن آزادی و امکان انتشار چند نشريه در آستانه انتخابات، يا قرار گرفتن مردم در جريان اختلافات سياسی، رودربايستی، ترس و نگرانی از به هم خوردن امنيت و… اين ها را دلايل حضور پنجاه در صد شمرده ام.
می توانم بفهمم و از پيش هم برايم قابل پيش بينی بود که عده ای از اين خبر خوششان نيايد. بنابراين امری غيرطبيعی رخ نداده است و عجب ندارم. اما همين شايد باب بحثی بگشايد.

چند فرض طبيعی است که از اين پس ممکن است اتفاق افتد:
اول اين که نظر منتقدين محترم درست باشد و شرکت کنندگان در انتخابات آينده خيلی کمتر از شصت درصد باشند. از نظر من چه بهتر. در آن صورت من بايد نگران باشم که نگرانی ندارم. بلکه راست و صريح در روی شما خواهم ايستاد و خواهم گفت پيش بينی من غلط بود و شما با همت تر از آنيد که من گمان کردم .
دوم اين که همين پيش گوئی من کمک کند که عده ای به حرکت آيند و راه بجويند و درصد حرکت آن ها درصد شرکت کنندگان از اين هم کمتر شود. باز از نظر من چه بهتر.

يا اين که پيش بينی من درست در آيد و برای دو سال بعد که انتخابات ديگری در پيش است به فکر بيفتيم که چه بايد کرد.

احتمال ديگر همان است که حميد از کلن برايم نوشت “وقتی شما گفتی شصت در صد مردم بايد پای صندوق بروند، من خيلی عصبانی شدم” من برايش نوشتم “حميد جان من کی گفتم “بايد”. اصلا مگر ممکن است کسی در مقام من به مردم بگويد بايد برويد، ولايت فقيه هم اين طوری نمی گويد، آن هم با تعيين شصت در صد. اصلا مردم بيچاره چطور بفهمند که کی شصت در صد شده اند .. من گفته ام پيش بينی می کنم شرکت کنندگان در انتخابات گمان دارم حدود شصت در صد باشند”. حميد در جوابم نوشت “خب وقتی اين را می گوئيد يعنی همين را می خواهيد ديگه”. اين جا می توان کمی تامل کرد. آيا واقعا پزشکی که خبر از بيماری می دهد همين را می خواهد، آيا متصدی بانک که خبر می دهد چيزی در حسابتان نيست همين را می خواهد.

حميد متوجه شد و در نامه بعدی معذرت خواست که لازم هم نبود. اما با آقای عزيزی چه کنيم که زحمت کشيده فيلمی پيدا کرده از انتخابات خرداد ۱۳۸۸ رياست جمهوری، انتخاباتی که منجر به جهانی شدن جنبش سبز شد. ايشان فيلم را در يوتيوب به عنوان سند شرکت من در انتخابات گذشته دنبال تکه ای از مصاحبه پارازيت گذاشته و نامش را داده سند دروغگوئی مسعود بهنود.

حالا چيست اين دروغگوئی؟

سئوال آقای کامبيز حسينی در همان اول پارازيت پنجشنبه پيش از من اين بود که در انتخابات شرکت می کنيد. من دو سه نکته گفتم و بعد يادآور شدم که اين که در پيش است انتخابات مجلس است و ما که در خارج کشور هستيم نمی توانيم در آن شرکت کنيم. و در مورد انتخابات مجلس توضيح ها دادم از جمله اين که گفتم اول بار در ۱۳۵۵ در انتخابات مجلس شرکت کردم و از آن پس هم تا در تهران بودم رای دادم”. مچ گير محترم مچ را گرفته و نوشته از اين جمله برمی آيد که نشان می دهم در بيرون از ايران رای ندادم، در حالی که فيلم آورده که نشان دهد در انتخابات شرکت کرده ام و حالا لابد از شدت شرمساری به دروغ آن را انکار می کنم. مچ گير محترم به دو نکته توجه نکرده است.

اول اين که انتخابات مجلس با انتخابات رياست جمهوری فرق دارد. در مصاحبه صحبت انتخابات مجلس است که من به کامبيز گفته ام ما نمی توانيم در آن شرکت کنيم و در مورد خودم هم توضيح دادم که تا در تهران بودم رای دادم. اين که شرکت کرده ام در لندن انتخابات رياست جمهوری است.

دوم اين که دو بار شرکت من در انتخابات رياست جمهوری، از زمانی که در تبعيد هستم، بر کسی پوشيده نيست. در زمان خود بارها در سايت های مختلف از مردم دعوت کردم که نگذارند تحجر پيروز شود و در انتخابات شرکت کنند. در آن زمان دو بار در صدای آمريکا حاضر شدم و همين را پرسيدند و گفتم. در يکی از مناظره ها با آقای عليرضا ميبدی مقابل بودم [اين همان مصاحبه است که آقای ميبدی گفت تحليل لازم ندارد، معلوم است هاشمی رفسنجانی انتخاب می شود و اگر نشد من اين حرفه را رها می کنم] اين همان مصاحبه است که دو بار از صدای آمريکا پخش شده به خصوص يک تکه که من توضيح داده ام که همه شش نفر کانديدا يک طرف اما اگر آن که گمنام ترست اگر انتخاب شود، که بعيد نيست، همه بازی ها عوض می شود. محمود احمدی نژاد در آن تاريخ چندان گمنام بود که با ميکروسکپ هم ديده نمی شد و مصاحبه گر محترم صدای آمريکا برای چک کردن نامی که من می گويم به کاغذ جلويش نگاه کرد و حق داشت. در همان مناظره شعبان بی مخی که در لندن بود عکسی گرفته بود از من و فرستاده بود به عنوان سند شرکت من در انتخابات. در برنامه مطرح شد و به بحث کشيده شد. تا چند روز بعدش بحث در اينترنت جريان داشت و هم عکس ها.

باری قصدم اين است که شرکت من در انتخابات رياست جمهوری با يک دقيقه سرچ کردن در اينترنت به دست می آمد و پنهان نبود. در انتخابات بعدی يعنی سال ۱۳۸۸ هم همين طور، ده ها بار مصاحبه کردم . مردم به خروش آمده بودند، مگر يادتان رفته است، آرائی که معتقديد تقلب شده نشان می دهد که چهارده ميليون نفر در آن انتخابات فقط به ميرحسين موسوی رای داده اند، در همه شهرهای جهان صف دراز در مقابل کنسولگری ها بود. جهانی با خبر شده بود، حالا فيلمساز مچ گير خيال کرده کشف بزرگی است و من آن افتخار شرکت در حماسه خرداد ۸۸ را بايد پنهان کنم و به دروغ بگويم تا در تهران بودم رای می دادم.
حالا من چه بايد بگويم. جز اين نکته که:

همه دوستانی که رگ گردنشان برآمده، بسيار به جاست به جای آن که سيلی در گوش پزشک بزنند کمی به خود آيند، اگر معتقدند نبايد در انتخابات شرکت کرد دور هم جمع شوند، کاری حسينی کنند، در ماه های مانده، بجنبند و مردم ايران را با خبر کنند و جريان تحريم را که مورد نظرشان هست به قوت برسانند، وگرنه اگر همچنان بزرگ ترين مبارزه شان ناسزا گوئی به کسانی باشد که نتيجه را حدس زده اند، ماجرا تکرار می شود و نظام با بيش از شصت در صد انتخابات را برگزار می کند و همان روز اول رهبر در نطقی به رخ مردم جهان می کشد و نشان از مردمی بودن نظام می گيرد. زندانيان در زندان می مانند و نظارت استصوابی هم قرص و محکم سر جايش.

اگر اين بحث ها و گفتگو ها حداقل نتيجه اش اين باشد که به من بفهماند که نشستن پای اينترنت و با اسم مستعار ناسزا گفتن مبارزه نيست، مطابق هيچ فرهنگی مبارزه نيست، چه باک که در ميانش سنگ ريزه ای هم به پای کسی اصابت کند. به نظرم ماجور است. ورنه هر کس در اين وادی پا می گذارد بايد پيه خوک به تن بمالد، ناسزای شما جوانان هموطنم برای من اگر طيبات نباشد به هر حال جانگزا نيست. اما کاش با حرکتی همراه شود.